Aylarca ailemden, sevdiklerimden ayrı kaldım; çok uzun süre konuşmadığım dostlarım oldu; geçmişi, çocukluğumu,yaşanmışlıkları yâdedip hüzünlendiğim de çok olur. Evet, çocukluğumun geçtiği yerleri veya ilk aşık olduğum zamanları da özlemedim değil, ama hiçbir şey istanbul kadar özletmedi kendini. Neden bilmiyorum, bu şehir neden kendisini bu kadar bağladı, neden böyle hissediyorum hiç bilmiyorum. Ama istanbul’u özlediğim kadar hiçbir şeyi özlemedim ben. Köpekler gibi özlüyorum, yaşamam gereken yer, yuvam gibi görüyorum. Bir gün yeniden kavuşma ümidi beni canlı tutan şeylerden biri.. bir gün...
