18 yaşındaydım ayrıldığımda. senelerce de hep konuştum, çok konuştum. evet büyük konuştum. "dönmeyeceğim" dedim. "asla" dedim. "salaklık orada yaşamak" dedim. her büyük konuştuğum konu gibi, bu da oldu. tabii ya.
32 yaşında döndüm şehre. her sabah söyleniyordum kendi kendime.
2 gün önce karar aldım; madem alışmak durumundayım, artık şikayet etmeyi keseceğim. kendimce uygulamaya da çalışıyorum 2 gündür.
sonra bu sabah oldu. metrobüs arıza yaptı. yarım saat süren yol, 1 saat sürdü. işine geç kaldı herkes. bu geç kalanlardan bir ablaysa, indiği yerdeki minibüse yetişmek için yardırarak koştu. saf saf yürüyen beni itti, düşürdü ve hiç umursamadan bindi minibüse gitti. çok önemli bir şeyim yok öyle, sadece çarptığım bir kaç yerim ağrıyor. ama her ağrıda sövüyorum.
