bazen bu ülke hep karanlık bir tarafa doğru gidiyormuş gibi gelse de yine de ümidimi yitirmiş değilim. çok değil daha 10 15 sene önce bile bir ahenk vardı televizyondaki en önemli haber eurovizyon'u kazandığımız veya kaybetmemiz oluyordu. yaptığımız en önemli geyik bu sene de kazanamadık oluyordu, dünya kupasında oynadığımız brezilyaya sahayı dar ettiğimiz maçı konuşuyorduk. gündem böyle şeylerdi hep. her şey daha güzeldi, bi ayrışma bi elektriklenme yoktu ülkede, ülke için hepimiz üzülür hepimiz sevinirdik. herkesin birbirine hoş görüşüsü vardı özellikle televizyondaki haberler bile psikoloji bozacak kadar berbat değildi. ya hoş görü kaybedildi ya da insanların birbirine sevgisi. bildiğim tek şey var o da tekrar geri kazanılması gerektiği.
