Kendinden uzaklaştıkça huzur veren yegane kent. Haberleri dahi takip etmiyorum eve geldiğimden beri.sırf ıstanbul a dair bir sey gormeyim diye. Gitme vakti yaklaştıkça geriliyorum davul gibi.Ben ne büyük konusmusum sozluk. Nefretimi tarif etmem mümkün değil. Gitmek istemiyorum memleketimden, akrabalarimdan. Herşeye her yere Bi daha hiç goremeyecek misim gibi doya doya bakmaya çalışıyorum.zihnime kaziyorum. Sevmiyorum bu kenti.sevmeyecegim de. Dillere destan tüm güzelliğiyle cirkinligiyle herşeyiyle benden uzak olsun.öyle bi ayrilayim ki bi daha tabelası dahi gorunmesin gözüme. Nasıl bir kabussa artık yarattığı travma kelimelerle ifade edilecek gibi değil...
