geçen yüzyılın ilk yarısında iki büyük dünya savaşı yaşandı. dünya haritası değişti. kimi imparatorluklar yıkıldı ve bu imparatorluklardan geriye küçük devletler kaldı. büyük idealler peşinde koşan acımasız diktatörler milyonlarca insanın haytını kaybetmesine, dünya üzerindeki maddi birikimin erimesine, altyapının mahvolmasına sebeb oldu.
japonyaya yayılmacı politikası ve saldırgan tutumu yüzünden iki tane atom bombası atıldı. almanya hitler delisinin peşinde dünyayı savaşa sürükledi ama bekledikleri gibi olmadı ve parçalanmış ve müttefik devletlerin her istediğine boyun eğmiş bir şekilde savaştan çıktılar. kore 2. dünya savaşından 10 yıl sonra da olsa ikiye bölündü ve bir yanı sovyetlerin bir yanı amerikanın güdümünde olan kanlı bıçaklı iki kardeş duruma geldi.
şimdi savaşların üzerinden daha yüz yıl dahi geçmemişken görüyoruz ki savaştan harap bir şekilde çıkan bu devletler şu anda dört başı mamur, dünyaya teknoloji ihrac eden güçlü devletler oldular. almanya dünyayı saran kriz döneminde tüm avrupayı kurtaracak ekonomik güce sahip. güney kore 20 yıl öncesine kadar türkiyeye benzer bir ülkeyken bugün hyundai, samsung gibi avrupalılardan çok üstün büyük teknoloji devleri çıkarmış durumda.
yani uluslar ve devletler büyük yıkımlardan çıktıktan sonra bu yıkımları birer uyanış vesilesi yapmış ve atılım içerisine girmişler. ülkelerini kalkındırmış, ilerleme kaydetmiş, refah ve huzura kavuşmuşlar.
gelgörki türkiye bu devletlerin yaptığını yapamamış durumda. bugün seksen milyonluk nüfusumuzla ortadoğu bataklığına saplanmış, iş bilmez, hayalperest ve ahlaksız bazı kişilere teslim olmuş, hukukun ve adaletin olmadığı, erdemli insanın mumla arandığı, anarşinin ve terörün kol gezdiği, ahlaki çöküntü içinde bir topluma dönüşmüşüz. kabul edelim yada etmeyelim dünyadaki müreffeh toplumların çok uzağındayız. eğitim sistemimiz işlemiyor. on yıldan daha uzun süre okullarda eğitim gören çocuklar mezun olduklarında ehlileşmiş, gelişmiş, bilgili bireyler olmak şöyle dursun yaratılıştan gelen insani meziyetlerini de kaybetmiş ve hayvalaşmış bir duruma geliyorlar.
insanların belli bir yaşa geldikten sonra değişmeleri mümkün değil bence. yani bir seçim yapalım ve iyi siyasetçiler başa gelsin, öğretmenlerimiz, mühendislerimiz, iş adamlarımız iyiye evrilsin gibi düşünceler ütopyadır. bizim artık yeni ve temiz bir nesil yetiştirmemiz lazım. nesil yetiştirmek için önce bu nesli yetiştirecek öğreticilere ihtiyaç vardır. erdemli, ahlaklı, bilgili, namuslu insanlardan oluşan bir hükümetin toplumun her kademesinde; önce okullarda, kışlalarda, camilerde, kurslarda, üniversitelerde ve konferanslarda birikimli, donanımlıi şefkati iyi bir genç nesil yetiştirmesi lazım. diriliş hareketimizi başlatmazsak bu gidişatın sonu belli. 3. dünya ülkelerinin durumuna düşeceğiz.
osmanlının yaşadığı yıkımın sebebpleri bellidir, avrupanın ilerlemesinin de sebepleri bellidir. kendi rönesansımızı başlatmazsak sonumuz kötüye doğru gidiyor.
