türkiye cumhuriyeti'nin kuruluşundaki her çizgide buram buram mevcut olandır.
milletini çok sevmektir, değerlerine bağlı kalmaktır, dik durmaktır. yeri geldiğinde savunduğun kimselerin dahi sana arka döndüğü bir ortamda tek başına da olsan yürümeye devam etmektir. yaptığın herhangi bir işi bir kimse bilsin diye değil millete fayda sağlasın diye yapmak, içten içe bunu bilerek mutlu olmaktır. belki polis, asker olan belki abine, kardeşine iki karaktersizin verdiği gazla sövmemektir ve tam aksine arka çıkmaktır. eşitlik, kahrolsun milliyetçilik deyip hemen ardından kürt milliyetçiliği yapmamaktır, çelişmemektir. türkiye cumhuriyeti'nin her taşrasında o saf, masum insanların kalbinde, aklında görebileceğinizdir.
kimi zaman türkiye'de faşist diye damgalanmaktır. doğu türkistan'da çin faşizmine, güney azerbaycan ve horasan'da iran faşizmine, tataristan'da ve hakasya'da rus faşizmine, kırım'da slav faşizmine, kıbrıs'ta rum faşizmine, batı trakya'da bulgar faşizminden sırp faşizmine, sırp faşizminden yunan faşizmine uğramaktır. ama tüm bunlara rağmen yine kendisi faşist ilan edilmektir. tüm dünyada ezilen iken ezensiniz diyerek iftira atılandır.
mustafa kemal atatürk'ün izinden gitmektir, aslında.
mustafa kemal atatürk'ün "Toros Dağları'nın tepelerinde tek bir Türkmen evinin bacası tüter halde kalmış ise, ben bu milletten umudumu kesmem ; bayrağımı göğsüme sarar, milletimin istiklali uğruna ölürüm!" sözü misali son bir kişi dahi kalacak olsa bu davadan, sevdadan vazgeçmemektir.
