Sen çalışırsın; dirsek çürütürsün, beyin patlatırsın ve sosyal hayatından feragat edip iyi bir liseye girmeye çalışırsın ve nihayetinde bunu başarıp iyi bir liseye yerleşirsin.
diğerleri kıç büyütüp düz lisede aylaklık eder.
ve üniversite sınavı kapıyı çaldığında, sen ve kıç büyüten aynı koşullarda sınava girersiniz, aranızda hiçbir fark yoktur.
sen yine emek verirsin, saçlarını döküp, göz sağlığını bozacak derecede gayret gösterip bir lisans programına girersin. ailenden ve yuvandan belki bin belki bin beşyüz km uzakta okumak zorunda kalırsın. öğrencilik boyunca çektiğin sıkıntılar, eziyetler de cabası. buna rağmen okulu uzatmadan ve iyi bir ortalama ile mezun olursun. mezun olduğunda görürsün ki, seninle aynı sınava girip de barajı aşamayan adam, açık öğretim denen zımbırtı üzerinden senin binlerce emek vererek bitirdiğin okulunu, kendi sıcak yuvasında okumuş ve o da mezun olmak üzeredir.
sen yine de yoluna devam edersin. 18 yıllık eğitimin ardından yine de pes etmez, iyi bir meslek sahibi olabilmek için gayret göstermeye devam edersin. kpss sınavını atlatırsın ve bir kamu kurumunda işe yerleşirsin. o düz lise çocuğu, öss de barajı geçecek zekaya ve gayrete sahip olmayan ana kuzusu, o kıçı büyük çocuk da meslek sahibi olmak ister. ki kağıt üstünde seninle aynı düzeydedir ve yasal bakımdan hiçbir engeli yoktur.
işte o çocuk, bütün emeğine ve bilgine adeta koca bir naaaah çekerek, hiçbir sınava tabi olmadan / ağa babalarını araya sokup seninle aynı kurumda çalışmaya başlar.
bütün bu olanlardan sonra öyle bir noktaya ulaşırsın ki, günün birinde ülkenin başbakanı kürsüye çıkıp bütün taşeron çalışanlarını kamuya alıyoruz dediğinde hiç şaşırmaz, söyleyecek tek kelime bulamazsın.
ve film burada da bitmez. yüksek lisans yapmak istersin. önüne bırakılan bütün engelleri yüksek puanlar alarak kendi bileğinin hakkıyla alt edersin ve karşına yine aynı senaryo çıkar: o düz lise ve açık öğretim mezunu kamu çalışanı adam, parasını verip o engeli de aşarak seninle aynı eğitim düzeyine kavuşur.
artık aynı eğitim seviyesine sahip, aynı kurum mensubu iki eşit insansınızdır. verdiğiniz bütün emek, çektiğiniz bütün çile, sizi sadece bu eşitliğin enayisi mertebesine konumlamaktan başka bir işe yaramamıştır.
işte bu ülkenin ismi türkiye dir:!
not: çalışmak, nitelikli bir birey olmak, bu ülkede bir ideal değil; fakirin ve ötekinin en uzağına bırakılan ekmek için kat edilmesi gereken mesafeden ibarettir! sisteme eklemlenmeyi başarmış bir ailenin evladıysanız, zaten ekmeğe ulaşmanız o kadar problem olmayacaktır, çünkü ekmek hemen yanı başınıza bırakılmıştır. kıçınızın yağ bağlamasına sebep olacak kadar yanı başınıza hemde... onu da alamamak embesilite belirtisidir.
