Dışarıdan bir gözle baktığımız zaman tamı tamına bir ortadoğu ülkesi.
Gerek diktatör tabanlı sözde demokratik yönetim şekli olsun, gerek halkın ekonomik yapısı, yaşam kalitesi, eğitim seviyesi ve bir kısım dinci tarikat oluşumlarıyla tam bir ortadoğu ülkesiyiz. Ancak içimizde de bitmek bir bilmeyen kendimizi avrupaya iteleme arzusu var.
Bu ülkenin gerçekleri ağaoğulları, sabancılar, doğuşlar değil gerçek halktır. Bu ülkenin gerçeği asgari ücretin yoksulluk sınırından daha düşük olmasıdır, ortadoğudan kaçmış olan sığınmacılardır, terördür, her fırsatta araya allah kitap sıkıştıran siyasilerdir. Bu sebeptendir ki türkiyede terör olayları yaşandığı zaman bir fransada yaşanmış gibi dünya basınının tepkisini çekmez.
Çünkü beğensek de beğenmesek de türkiye bir ortadoğu ülkesidir.
Kendi adıma ülkemi seviyor ve ülkemin düşürüldüğü durum adına üzülüyorum. Yıllardır kendimizi allayıp pullayıp avrupa birliğine kabul ettirmek için uğraştık. Biz bunları görmek istemiyoruz ama avrupa birliğine girebilecek statüde bir ülke değiliz. Ve ne yazık ki bu yolda kendimizden çok taviz verdik.
Ayrıca türkiyenin tarihiyle gurur duyuyorum ancak kahramanlık destanlarıyla da insanların kendi beynini uyuşturmasını doğru bulmuyorum.
Türkiye kibiri diye bi gerçek var sanırım ki. Kendimizi olduğumuzdan çok başka göstermeye çalışıyor, elimizde bir şey kalmayınca da kahramanlık türküleri söyleyerek gururlanıyoruz ancak ne kimse bir ortadoğu ülkesi olmayı kendine yedirebiliyor ne de gerçekleri görmek isteyecek cesarete sahip.
iyisiyle, kötüsüyle, doğrusuyla, yanlışıyla kabul edip, benimseyebildiğimiz zaman türkiye daha iyi bir ülke olma yolunda ilerleyebilecektir.
