Çocukluğumdan beri yurtdışına gidip gelen, sonrasında belki de hayattaki tek doğru işimi yaparak güney koreli yarim ile hayatımı birlestirdigim şu günlerde bakıyorum da tansu çiller döneminden sonra büyük bir saygınlık ve itibar yıkımına uğrayan zavallı ve güzel ülkemdir türkiye.
Gurur ile, göğsümü gererek türküm dediğim günlerden öyle günlere geldim ki; türkçe konuştuğumu duyan polis tarafından kuşkuyla bakılıyorum. (bkz: avustralya)
Güney Kore'ye, Japonya'ya zibil gibi yağmaya yeltenen vasifsizlar çulsuz kaldıklarında uyusturucu işine girmeye çalışıp, polise enselenince politik sığınma talebinde bulundukları için 2018 yılında japonya tarafından ülkemize çok sıkı bir vize politikası getirilecek. Uzakdoğu artık bize sempati ile bakmıyor.
Avrupa'da ırkçılık hortlarken zaten onları konuşmamıza pek lüzum yok. ırkçı saldirilar ve şiddet basınımız tarafından ısrarla görmezden geliniyor.
Ülkemizi pençesine alan cehalet ve dış politikadaki büyük hatalarımız bizi afganistan, pakistan eksenine itmiş vaziyette. Yedi sene önce "Türkiye malezya olur mu?" diyerek kara kara düşünen insanımız o ülkenin, 2016 yılında eğitim ve refah alanında aldığı yolu görse en hafif tabirle ağlayacaktır.
Fakat, Üretmeyen, bilim ile fen ile alakası olmayan milletimiz "piyon" ara üretim elemanı olarak hayatını sürdürdüğü, kendisine birşey katmadan bağnazlığını beslediği sürece bizden adam olmaz. Çalışan asansorlerde, madenlerde ölür gider. Olanlar "işin fıtratı" denilerek geçiştirilir. Ölenin yakınları ve arkadaşları "hülooğ" senfonisine devam eder.
Mustafa Kemal ATATÜRK'ün yarattığı mucize maalesef küllerinden doğacak gibi gözükmüyor. Bunda hepimizin katkısı var...
