türkiye

entry4506 galeri ses2
    2202.
  1. türkiye...
    yaşadığımız ülke...
    şimdi yaşamaktan utandığım ülke...

    az önce 10.02.2016 tarihinde saat 21.15 te yaşadığım bir şeyi paylaşmak istiyorum.

    annemle market alışverişinden döndük ve asansöre bindiğimizde kola almayı unuttuğumu söyleyip apartmanın altındaki bakkala gittim. mutlu şeyler izleyip yudumlayacağım kolanın şu an bana zehir gibi geleceğini bilemedim...

    bakkaldan dönerken apartmanın girişindeki 9-10 yaşlarında bir erkek çocuk kapının evlerinden otomatik açılmasını bekliyordu. bende kapıya doğru gelirken annesi pencereden; ''saliiiih hadi oğlum üşütme hemen gel'' diye bağırdı. bu güzel an için yüzümde bir tebessüm oluştu ve tam kapıya geldiğimde annesi (pencereden benim yürüğüm mesafeyi düşünüp ayarlamış) saliiihh oğlum asansöre sakın başka birisiyle binme demesiyle beraber o tebessüm dolu yüzüm öylece kalakaldı ve içim derin bir acıyla yanmaya başladı.

    salih ise ben üzülmeyim diye ''üff anne yaaa'' diyebildi sadece yavrucuğum... ben ise utancımdan çocuğun yüzüne bakamadım. (onlara nasıl böyle bir ülke bırakacağız diye)

    o an salih'in annesine kızdım, komşusuna neden güvenmez diye. tek başıma diğer asansöre binerken bu sefer şiddetle kendime kızdım.

    salih'in annesi çok haklıydı aslında. bu ülkede artık insanların güvenilmez olduğunu biliyordu, çünkü bu ülkede yetişkin insanlara tecavüzü geçtim artık çocuklara, kedilere ya da genel olarak söylersek; susturabildikleri tüm canlılara tecavüz ediyorlar. tecavüz etmekle kalmıyorlar yaşam haklarını ellerinden alıp vahşice katlediyorlar. öldürüyorlar.

    ben artık bu ülkede yitirilen duygulardan, yitirilen insanlıktan, yitirilen ahlaktan dolayı yaşamak istemiyorum ama maalesef bir şey yapamıyorum. zeki demirkubuz'un da dediği gibi ;

    Bu ülkeye ve bu hayata dair hiçbir şeyin, hiçbir zaman benim dilediğim gibi olmayacağını biliyor, artık bundan acı duymuyorum.

    bu ülkeyi biz insanlar kötüleştirdik. bizden sonraki nesillere bu kötü ülkeyi bizler bırakacağız. ve hiç bir şey düzelmeyecek gibi görünüyor. en çok üzüldüğüm ise ufacık umut dolu düşünceler besleyen salih gibi çocukların neler ile karşılacakları.

    bari çocuklarımız güzel şeylerle karşılaşsınlar, mutlu hayatlar yaşasınlar. yemin ederim kendimden geçtim. bu yavrucuklar mutlu olsun, en büyük dileğim ve dualarım budur.
    2 ...