benim canım ülkem, güzel vatanım.
tez canlı insanların ülkesi burası.
milletçe herşeye çabucak inanıyoruz ve öne atılıyoruz.
hepimiz bu ülkeyi seviyoruz ama bu ülkeyi sevmenin tek yolunun ölmekten geçtiğini zannediyoruz.
evet yeri geldiğinde canımızı feda etmekten çekinmiyoruz bu güzel ülke için ama o vakit gelene kadar da aslında ülkeye elimizden geldiğince zarar veriyoruz.
en basitinden üniversite öğrencilerini ele alalım.
sosyal medyadan , çevrenizden.
kaç tane öğrenci gördünüz ki ben bu ülke için çok çalışacağım ileriye taşıyacağım diye dert edinen.
büyük ihtimal hiç duymadınız. ama büyük ihtimal siyasi partiye giricem siyasetçi olacağım diyen çok duymuşsunuzdur.
hep bir bahanemiz var bi şeyleri yapmamak için.
şu sıralar öyle öfkeleniyorum ki bazı insanlara, normal yaşamında elinden geldiği zararı vermekten çekinmeyen, hiç bir hedefi olmayan, bu ülkeye nasıl katkı sağlarım nasıl dik dururuz diye düşünmeyen, varsa yoksa geyiği eğlencesi peşinde koşan canım insanlarımız şimdi topluca ölmek istiyor asker olmak istiyor. sanki türkiyenin daha çok askere ihtiyacı var. çok şükür yeterince askeri var bu ülkenin ve hiç bir zaman bu konuda sıkıntı çekmeyecek. ama şunu anlamamız gerek , bir milyon iki milyon askerimiz olması bu sorunu çözmeyecek. ahmet , ali, ayşe işini düzgün yapacak, cemil daha çok çalışacak, hasan oturup bu yollarda güvenlik için nasıl bi sistem geliştirebilirz diye düşüncek, fatma coğrafi dezavantajları teknolojiyle nasıl aşacağımızı düşüncek, bu projeler arttıkça elbette ortaya işe yarar bi şeyler çıkacak. ammavelakin şu zamana gördüğüm tek şey facebookta paylaşım, twitterda retweet , tumblr da reblog. evet aynen böyle tüm meseleler çözülecek güzel ülkem.
şu tembelliği üstümüzden atmadıkça, gerçekten bu ülke için yararlı olacak işleri hedeflemedikçe, hiç bi şey düzelmeyecek, hep bi taraf eksik olacak.
eğer gerçekten bu ülkeyi seviyorsak artık oturup düşünme vakti.
düşünmezsek ne olur.
hiç bi şey değişmez güzel kardeşim.
hep bu orta seviye ve alt seviye arasında gidip geliriz.
