geriye dönüp şöyle ilk okul çağlarımı düşündüğümde ne kadar da çarpık ve hastalığı olduğunu düşündüğüm eğitim sistemi.
mesela resim derslerine getirmeye bazen malzemem olmazdı malum 2000 başında bir çoğumuzun alım gücü çok da iyi değildi. boyalarım olmadığında sınıf öğretmeni, tahta dolabından kalmış eski, kırık dökük boyalardan verirdi boş boş oturmıyim diye. boyalar o kadar çok kullanılmış ki amk hiç biri kendi renginde boyamıyo mnskiym. mesela sarıyı alıyorsun siyah boyuyo, kırmızıyı alıyorsun mavi boyuyor falan.
daha ilk okul çağında soyut düşünme yeteneği bile tam gelişmemiş çocukken, salvador gibi, Van gogh gibi post modernizmin, sürrüalizmin doruklarında resimler yapardım aq ahaha. yeşil kafalı adamlar, kahverengi güneş, mor ağaçlar...
güneşi hiç sarı çizemedim ben ya da gökyüzünü mavi..
sıkıntı bu değildi elbet sıkıntı, olanaksızdan bile olsa gelişen bu yaratıcılığı, ilk okul öğretmeni olcak insanın - bak hala insan diyorum- dar kalıplarına sığdıramayışı. sıkıntı, sırf bu yüzden, pedagoji nedir bihaber bi kaltak yüzünden sınıf ortasında dayak yemen. neymiş efendim neden diğer arkadaşlarım gibi boyamıyomuşum. lan boyayabilsek boyucaz amk. ya işte böyle nice genç cevherler eğitim uğruna heba oluyo kim bilir.
