Sıcak havalarda hiç çekilmeyen şehir. Efendim dün malum hava sıcaktı. Beyazıt'ta bir işim olduğundan eminönü'nden tramvayla geçeyim dedim. Aman aman. Tramvayın eminönü durağına ikindi saatlerinde bi girdim ki bir sürü insan var. içimden "neyse dert etme eminönü'nde boşalır tramvay rahat rahat giderim" dedim. Neyse tramvay geldi. ağzına kadar dolu. inen yok. bekleyen millet ise binmeye çalışıyor zorla. Dayanamadım geri çekildim. Dedim en iyisi karşı perona geçip karaköy'e gidip, oradan -en azından eminönü'nün hengamesinden daha az olduğu düşüncesiyle- tekrar karşı perona geçip bineyim dedim. Tam bu düşündüğümü eyleme koymak için karşıya geçtim. Yeni bi tramvay geldi. o tramvayın son seferi eminönü olduğundan yolcuların hepsi indi. Ben geri eski perona geçip tramvaya bindim. Ama hemen doldu. Arada sıkıştım. Sonra sirkeci, gülhane ve sultanahmet'den bir sürü insan daha -ne zorları varsa- tramvaya zorla bindim.Balık istifi olduk. itiş kakış, bağrış, homurtu... tiksindim. Hele kadınların kızların durumuna daha çok üzüldüm. Afedersiniz ama o tramvay... çok kötü. Neyse dayanamadım çemberlitaş'ta ineyim, dedim. Yok. Millet oynayamıyor. Bir yandan da birileri binmeye çalışıyor. inemedim. Dedim beyazıt'ta inen olur arkalarına takılır açtıkları yoldan inerim. Beyazıt'a geldik bir yığın insan binmek için tramvayın kapılarının açılmasını bekliyor. kendimi gaza getirip "müsade edin" diye diye zorla indim. indiğimde oturup iki rekat şükür namazı kılsam yeriydi. Böyle mahşerî kalabalığı olan toplu taşıma araçlarına binmemek için kendime bir daha sözler verip, defoldum gittim duraktan.
bugünse hava yağmurluydu. Yolum çemberlitaş'a düştü. işimi hallettikten sonra mütereddit bir tavırla kendime: tramvaya bineyim, dedim.. dünkü maceradan sonra korkuyordum. Neyse akbili bastım ve cesurca girdim. Tramvay geldi bomboş... koltuğa bile oturabildim. Ayakta yaşlılar da yoktu...
Böyle işte efendim onlarca kez tecrübe ettim ki bu şehirde hava "güzelse" dışarı çıkmayacaksın. işi olan olmayan herkes fırsat bilip dışarı çıkıyor. Oysa soğuk, yağmurlu ve karlı havalarda kimsecikler yok. Yalnızca işi olanlar ve bahsettiğim gibi görünüşte kötü aslında "güzel" olan havaları sevenler dışarı çıkıyor. Allah'tan daha az insanın sevdiği "güzel" havaları çoçukluktan beri seviyorum...
