en büyük işkenceler, farkındalık ve kusursuzluktan mahrum kalmak. öyle elim bir olay ki bunlar, olmaması için yok olsanız da acısını dindiremezsiniz.fakat mükemmellikten ayrı düşüp buraya geri geldiğimde, burasının sahte olduğunu farkettiğimde, rahatlıyorum.bu acımı hafifletse de gözlerimi kapattığımda gerçeği görüp özlüyorum. her gözümü kapattığımda bu bir ağıt oluyor.ben sonsuzum, ve tüm bu acılar bir ilizyon.
bunları farketmiş bir bilincin bu donuk ve kasvetli yanılsamaya tahammül edebilmesi mümkün mü?
