"belki de asıl ustalık budur; her zaman acemi olmayı bilmek" diyen, varoluş kaygısıyla hayatın verdiği tereddütün farkında olan yazarımız.
Yalnızlığı şu dizelerle anlatmış: "uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum."
"ama ben onların ölümlü, yanılgan insan, geçen ve bir daha geri gelmeyen bir rüzgar olduklarını unuttum. çünkü unutmak bana göreydi. çünkü ben de ölümlüydüm."
