son aylarda hızlı olan gündemi virajlı yollarda ilerleyen freni patlamış bir tırı andırıyor. doluşmuşuz içine. frenin patladığını ise çok az kişi biliyor. herkesin bildiği yolun virajlı olduğu.
süreç içerisinde yaşanılanların en vurucu darbesi 30 mart'ta olacak şüphesiz. ve 30 mart'tan sonra freni patlamış tırın içindekiler sesini daha gür çıkarmaya başlayacak, işte o zaman tır şoförünü ve yan koltukta gül'ümseyen muavini zor günler bekliyor olacak...
ve elbette ki, tırın içidekileri...
siz götürmemişsiniz ki bu tırı servise, bakıma...
varsa yoksa dağlara sürmüşsünüz, düz yol göstermemişsiniz.
kimyasını bozmuşsunuz.
gezi parkını yaşadık. canlar kaybettik, canımız gitti.
birbirimizi ötekileştirmeye devam ettiğimiz sürece yaşanılan gerginliklere bir dur diyemeyeceğiz. ve maalesef yaşadığımız, yaşattığınız gerginlikler sonucunda yitip giden canların hesabını vermedikçe sizler bunlar yeni gerginliklere sebep olacak.
ülkenin temel sorunu adalet iken nedir siz ile bizi birbirinden ayırt eden?
sorunun bu temeline inemediğimiz sürece virajlı yollarda ışıklandırması olmayan uzun soluklu karanlık tüneller de göreceğiz.
işte o sırada kazım koyuncu'nun bir şarkısını açacağım ben tırın arka tarafında ve şöyle diyecek kazım abi;
''korkuyorum ben geçmişten, korkuyorum gelecekten...''
