ah istanbul! güzel istanbul.
insanı kendine aşık eden ışıklı büyük şehir.
nasıl da kandık güzelliğine , taşın toprağın altın diye eşi, dostu, memleketi terk-i diyar eyledik; düştük yollara.
hayallerimizi süsledin, hayranlığımızı besledin, uzaktan bize gülümsedin, geleceğimize göz kırptın güzel şehir.
çağırdın geldik.
her semtine ayrı vurgunduk, ayrı tutkunduk.
aşkın büyüktü çünkü yüreklerimizde, istanbul kelimesini her duyduğumuzda tüylerimiz diken diken olurdu.
hastalıklı bir aşkla bağlandık sana geldik ve ve kaldık burda.
her güne ayrı bir anı yerleştirdin.
her güne ayrı bir acı düşürdün gönlümüze.
her güne ayrı bir aşk bıraktın gözlerimize.
bizi kendine bağladın, bir parçan olduk biz de, 13 milyonluk nüfusu aldığın gibi geniş yüreğine bizi de bastın bağrına.
kucak açtın yalnızlığımıza.
kimi zaman bir anne gibi şefkatle sardın yaralarımızı.
kimi zaman otoriter bir baba gibi döve döve öğrettin bazı şeyleri.
kimi zaman çaresiz bıraktın, başınızın çaresine bakın der gibi.
oysa ne büyük umutlarla gelmiştik sana; umutlarımızı kırdın, hayallerimizi yıktın, bizi darmadağın ettin bize sırt çevirdin.
yine de bırakıp gitmedik, gidemedik.
çünkü garip bir şekilde bağlamıştın bizi kendine.
sanki gitsek bir parçamız hep eksik olacaktı gittiğimiz şehirlerde, ve dar gelecekti o şehirler bize.
öyle bir vazgeçilmezliğin vardı ki cilveli, güzel bir kız gibiydin kimi zaman.
belki göz süzmelerin, cilveli gülümsemelerindi seni vazgeçilmez kılan.
ruhu olduğuna inandığım tek şehirdin ve beni hiç yanıltmadın.
bizi de aldın, kabul ettin teşekkür ederim.
biz de seni çok sevdik be istanbul.
yorma artık bizi.
