öğrenmek istediğim bir dildir ama öğretilebilecek kadar sistematik bir dil olduğunu zannetmiyorum. değişik havzalarda farklı ağızlarla kullanılan bir dildir. latin alfabesine sığdıtılmaya çalışılmış hali bayağı bir komiktir. şu yüzden komiktir. kürtçe öğretirken kürt alfabesinde büyük i küçük ı yoktur bütün i harfleri ı diye okunur gibi saçmalanır. u yoktur şapkalı u vardır türkçedeki u gibi okunur denir. bu dili alfabeye geçirenler türkçeden körü körüne ayrışma çabası içindeler anlaşılan. neyse benim derdim değil isteyen istediği gibi anadilini konuşacaktır, yazacaktır. buna kimsenin itirazı olamaz. ama kürtçe üzerinden yakın zamanda bir oyun oynanacağını seziyorum. kürtçe ikinci resmi dil olarak kabul edilecek anlaşılan yeni anayasada. bununla alakalı endişelerim ikinci resmi dil olmasıyla alakalı değil kürt halkının genel provokatif hareketleriyle bunu dibine kadar suistimal edeceklerini bilmemdendir. mesela mahkemede kürtçe bilmeyen biriyle mahkemelik olduğunda türkçe bildiği halde anadilde savunma hakkı diye tutturup kürtçe savunma yapacaklar ve durumu çetrefilli hale getireceklerdir. asıl büyük tehlike anadilde eğitim adı altında 20 sene içinde ülkeyi fiili bölünmeye götürecek bir süreç başlatılacaktır. 2023'te federasyon 2033'tede genişletilmiş bir coğrafyayla bağımsız kürdistan bop'un gitgide açığa çıkan hedefidir.
bir de bu dille türkçe'yi kıyaslamaya kalkan densizler olmuş türkçeye seksen yıllık dil diyerek. öncelikle türkçe orta asyada göktürk alfabesiyle yazılmış bir imparatorluk dili hüviyetindeydi zaten. bugün bile o günlerden yadigar kelimeler vardır, oradaki komşularımızdan aldığımız moğolca kelimeleri bile bu gün gündelik hayatta gayet sık kullanmaktayız. sonrasında maveraünnehir'de bir müddet konaklamış türkçe anadolu'ya uzanan serencamında giderek zenginleşmiş estetik kazanmış letafetine letafet katmıştır. her çağda koca dil adamları yetiştirmiştir türkçe. kimi lehçeleri bu dil adamlarının ismiyle anılmıştır. dil aynı zamanda gönül demektir türkler için. alfabesi değişmiştir, cümle yapısı değişmiştir, tamlama yapısı değişmiştir ama yine de bir padişahın fermanını alıp okuduğunuz zaman o hissiyat size geçer. yunus 14. yüzyıldan size hayat dersi verebilir türkçeyle. yunus öyle bir adamdır ki biz nasıl bugün onun deyişlerini kusursuz anlıyorsak ondan 7 yüzyıl önce yaşayanlar da onu okusalar aynı şekilde anlayacaklardı zannedersiniz. divan edebiyatı ayrı bir saha, halk edebiyatı bambaşka bir vahadır. bu bahsi uzatmaya gerek görmüyorum. ama mardinli kürtle diyarbakırlı kürdün kürtçe üzerinden tam olarak anlaşamadığı gerçeğini görmüş biri olarak kürtçeyle türkçe'yi kıyaslamaya kalkanlara katıla katıla gülerim. coğrafik ve sosyolojik olarak yıllarca birbirinden kopuk yaşamış aşiretlerin dili olmaktan öteye gidememiştir kürtçe geçen yüzyılın son çeyreğinde türk devletinin hastalıklı yaklaşımına reaksiyon olarak bir kimlik hareketi olarak yeni yeni organize olan bir dildir. bunun yanlış olduğunu ispat etmek için örnekler sunacak arkadaşlar mutlaka olacaktır farkındayım. ama sen yıllardan beri iç içe yaşadığın bir türk'e bile dilinin inceliklerini ya da özelliklerini hissettiremiyorsan dilinin zayıflığını kabul edeceksin haddini aşıp okyanus mesabesindeki türkçe'ye dil uzatmaya da kalkmayacaksın. bugüne kadar hiç bir devletin dili olabilecek kapasiteye ulaşamamış kürtçe'ye resmi dil statüsü kazandırmaya hazırlanan ak parti iktidarı da açiz ve nakıs politikalarına bir rezalet daha ekleyeceğinin farkına varsın. bu memlekette hiçbir kürt hiç bir türk'ten hak bakımından eksik değilken kürt sorunu diye ortaya çıkarsan durum buraya gelir. amacım bir dili küçümsemek değil lakin türkçe'ye laf edebilmek için çok cüretkar olmak lazım. o cüret de ana dili kürtçe olan kimsede olamaz.
