bünyeme ''nihat hatipoğlu travması'' gibi bir rahatsızlığı empoze ederek, yakında tıp literatürüne girmesi gerektiğini düşündüğüm din adamıdır. kendisini izlerken değişiverenlerdenim. şöyle ki, geçen gün iftar programı sırasında ''efendim eşlik ederseniz dua edelim hep beraber'' dedi. ben de o sırada televizyona yapışmış vaziyetteyim. adeta bir kara sinek gibi ellerimi ovuşturarak iftarı bekliyorum. battı balık yan gider dedim, açtım ellerimi semaya doğru ve başladım ''amin'' demeye. aradan beş dakika geçti fakat dua bitmedi. ben yoruldum,nihat amcam yorulmadı. hani utanmasam ''şu dua bitsin artık'' diye bir dua sıkıştıracağım araya fakat cesaretim yok... en sonunda tüm canlıları tek hücrelilere varana kadar sayarak ''amin'' diyebildik. o gün bu gündür de böyle bir garip titremeler başladı bünyemde. kendisi elbette iyi bir anlatıcı ama bana pek yaramadı.
