herhangi bir organınızı elinize alıp sevdiniz mi hiç? öperken küfrederek kokladınız mı onları? onlarsız yaşayamayacağınızı bile bile yine de nefret ettiniz mi siz hiç?
yapmış olamazsınız.
olsaydınız bir daha hiç sevemezdiniz; kapı eşiğinden sızan ışığı, dut ağacından tartarak yere düşen olgunlaşmış dutun tok sesini ve bir adamın bıyık boşluğunu.
aldatılmışsan eğer şüphesiz değilsindir artık. yani bir başkasını sevmemek için eline tutuşturulmuştur en azılı silah. beynini kemiren bir güdü ("acaba o da mı" "neden telefonu kapalı" "beni neden seviyorki" ) silsilesi yapışmıştır ki yalnızlığa giden yolda paronayak bir sentezin en belirgin dışa vurumusundur. bu hal ilk zamanlar katlanılabilirliğiyle bir defa daha aldatır seni, içeriden. tek başınalığı ve o kafanda kurduğun 'aldatan kadın/erkek' imgesi giderek kabuk tutmaya başlar. geri dönüşü ana rahmine yeniden dönmek istemek kadar güç ve imkansız bir yol oluverir. bütün bunlar basit bir kısırdöngüyle tekrar tekrar vuku bulurken seni oradan çekip alacak, iplerini eline vereceğin bir ele dört gözle gebe kalmayı beklersin.
-velhasıl üstadım kandırılmak çok acı.
+sigaran var mı?
