istanbul.. koynunda saklıyordu esma şehrin anısını. zihninin derinlerinde ince bir sızı. adını dilinin üstüne yerleştirir, şekerleme gibi ağır ağır emerdi bazen. londra bir tatlı olsa, karamelli bonibon olurdu -ağır kıvamlı, yoğun ve geleneksel. oysa istanbul vişneli, meyanköklü, dişe yapışan türden bir şeker olurdu -zıt tatların uyumundan oluşmuş, ekşinin tatlıya, tatlının ekşiye dönüşebileceği ala bir karışım...
elif şafağa ait 'iskender' adlı romanı okuyordum şimdi, öyle hoşuma gitti ki bir hışımla sözlüğü açıp yazıverdim.. istanbul hayallerimin, umutlarımın şehri. şehr-i istanbul..
