içinde atay'ın değindiği öyle bir şey var ki, çok doğru, çok gerçek...yeri geldiğinde, tekrarlarım ve ardından rahmetle anarım oğuz atay'ı. sanki erken gideceğini bilmiş de bu satırları eklemiş, ömründen uzun kitabına.
işte o satırlar:
--spoiler--
''Beni anlamalısın. Çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum...''
--spoiler--
