beni ve daha nicelerini kucağında büyüten şehir. sonradan istanbul'a yerleşenler daha iyi bilir, bu şehirin ne fettan bir orospu olduğunu...
halbuki hayat bilgisi kitaplarındaki çekirdek aile tadında dümdüz hayatlarımız varken ne güzelmiş uzaklardan esen boğaz havası, istiklal'in kalabalığı... şimdiki gibi gri değildi gök yüzü. afyon dumanları yoktu. babamız eskisi kadar yaşlı değildi ve ölüme uzaktı.
şimdi bütün bu hayaller gri. boş. defolu. ve ne yazık ki gerçek...
