Her anadolunun bağrından kopup, istanbulda ekmeğini arayan er kişi gibi, benim için istanbul demek rutubet demektir.
istanbul hep sevdiren ve sevdiğine pişman ettiren bir şehirdir, trenle gelirseniz hemen yüzünü çarpan nemli hava nerde olduğunuzu ve bir daha asla geri dönemeyeceğinizi size hatırlatır gibi yüzünüze çarpar.
Ve istanbula adımınızı attığınız 12. dakikada, sizi itip vapura yetişmek için koşan adamın arkasında bu davarlar yüzünden çok bozuldu bu şehir diye size tespitler yaptıracak kadar benimseyeceğiniz, kalabalığına asla alışamayacağınız ve ne kadar öküz olursanız olun size bambaşka hayat görüşleri kazandıracak olan şehirdir.
Benimle birlikte gelen her ipini koparmışla beraber gitgide kültürel zenginliğini, büyük ve büyüleyici şehir olma sıfatının getirileri ile kaybeden güzel şehrimiz, birtanemiz...
hızla artan nüfus, dinmek bilmeyen göç dalgası, çarpık kentleşme, zamanında varoş diye nitelendirilen yerlerin milyona dayanan nüfuslarla ilçe olması; tarihle bezenmiş o güzel dokuyu günden güne bozmakla beraber, istanbullular için yaşanacak bir yer olmaktan çıkartmakta kentimizi...
taşı toğrağı altın değerini çoktan yitirmesine rağmen, çaresiz kalanların kendini kurtarma çabasının bir numaralı yardımcısı olma özelliğinden bir şey kaybetmedi istanbul...
oyunu kuralına göre oynayanlar için hala vazgeçilmez bir kaynak, bu keşmekeş içinde yaşamaya çalışanlar içinse hala sağlam kalmış güzellikleriyle, boğazıyla bir güzellik şehri...
inanılmayacak kadar büyük, her deliği insanla dolu, her çeşit insanın görülebileceği bir yuva veya bir hapishane
