Minik ve sevimli bir çocukken mahallenin abileri torpil almıştı ve o torpilli sürekli oynadığımız parkta patlatıp orayı havaya uçuracaklarını söylemişlerdi. Nolur patlatmayın biz hep orda oynuyoruz başka parkımız yok diye hüngür hüngür ağlamıştım.
Aynı tayfa abiler , dedemlerin oturduğu sitede bir blokta girişi su dolu bodrum vardı. Bana çakmak verip buraya yavaş yavaş çakmağı yakıp gir "kara basma iz olur kara basma iz olur " söyle karabasan göreceksin demişlerdi. Sonrasında korkup girmedim ve dedeme karabasan gerçekten var mı diye sormuştum. O da bana olduğunu insanlar uyurken onlara yanaştığını söylemişti. Sen hiç gördün mü dede dedim. Bir kere uyuma numarası yapıp onun gelmesini bekledim tam yaklaştığı sırada bir anda dönüp onu yakalamadım ve tokat attım o da kaçtı demişti. Ama korkma küçük çocuklara yaklaşamaz deyip beni korkutmadan taşak geçmişti 75 yaşındaki pofuduk dedem. Ama ben dedem öyle bir şey var dediği için inanmış ve yıllarca o bodrum katından çok korkmuştum.
