Tam bir senedir şu durumdayım. olaylara asla iyi yönlerinden bakamıyorum, insanlara yanaşamıyorum, rahatça kafama koyduğum hiçbir şeyi yapamıyorum. En acısı beni tutan hiçbir şeyin olmadığının farkında olarak yapamıyorum, ruhsuz suratsız bir insana dönüştüm.
Ailemin içinde bile birçok kez bunun farkındalığını yaşadım ay lav yu filmindeki tinne köyü gibiyim ben varım ama resmiyette yokum kimin götü sıkışsa o zaman ulaşası tutuyor.
Yazın güzelce Makyajını saçını yapıp prenses gibi dışarı çıkan kızlara o kadar özeniyorum ki. ben daha kapıdan burnumu çıkarmadan saçım makyajım bir anda yok oluyor kıyafet desen sıcaktan doğru düzgün kombin falan yapılmıyor. Ben yazları balinaya dönüşmek istiyorum kışın gelip beni denizden çıkarsınlar sokayım yazına da sıcak havasına da.
bazı insanların sürekli elinin altında olan arkadaşları oluyor. ben daha nasıl arkadaş olunuyor kısmını geçememişken insanlar nası bu kadar samimileşebiliyor asla anlamıyorum.
hayat bilgisi dersinde edisona mektup ödevine sevgili edison diye başlayayım mı dedim diye "edison senin sevgilin mi" diye azarlamıştı, başka bir gün de evde tarihi geçen yangın tüpü için kullanacak yer olmadı nasıl çalışıyor acaba dedim diye "sen ne olsun istiyorsun" diye azarlamıştı. öyle bir aklıma geldi allah rahmet eylesin babam.
