Ya sen ne biçimsin. Niye tek bir kelime etmiyosun allasen? Birlikte zaman gecirdiğin biri nasıl siliniyo hayatından, bana da öğretsene. Çıldırıyorum, deliriyorum. Geçsin artık, yoksa sana söverken çarpılıcam.
Bunca zaman beni götünden anladığın için sana hiç kızmıyorum. Arkamdan konuşanlara beni savunmayıp, aksine onlara katıldığın içinde. Verdiğim degeri zerre haketmedigin icinde tebriklerimi iletiyorum zaten. O gerizekalının tek amacı aramizi bozmakti. Hic mi farketmedin? Bu kadar mı körsün? Nasıl olur lan? Hic mi biseylerin hatrı yoktu... ne guzel zaman kaybetmişim ben seninle oyle. Kocaman yaziklar olsun bana.
Ne tuhaftır ki; itiraf, ifşaat, yanlış anda yapıldığı zaman hiçbir değeri kalmıyor. Çok erkense, kaldıramıyoruz. Hazır olmadığımız için değerini anlayamıyoruz. Çok geç gelirse, o fırsat kaçmış oluyor. Güvensizlik ve hayal kırıklığı çoktan büyümüş, kapı çoktan kapanmış oluyor. Iki durumda da , samimiyeti artırması gereken şey sadece aradaki mesafeyi artırıyor. Benim icin cok gecti artık. Anlatılacak hikayelerle ilgilenmiyordum .bizi birbirimize yaklaştırmayacaklardı, yaraları derinleştireceklerdi sadece..
Bazıları berrak bir su gibidir, bazıları çamurlu bir göl merak ettigim dibini. Sen kimsin? Sen hangisisin? Tamam kötü değilsin onu anladım ama sen üzer misin üzmez misin. Bana bunlarla gel. Cünkü hic halim yok yeniden düşmeye, kalkmaya.. yorgunum yani ben, çok yorgunum.
bir süre kaldım orada. ayna da kendime baktım. ne diye ağlamak istiyorum ki? tam tersine, işte böyle aklım başımda olduğu sıralar, fazladan bir kaç kadeh içip iyice aklımı başıma topladığım sıralar, ne kadar şanslı olduğumu kavrayabiliyorum. kurtuldum, kurtarıldım, yarı boğulmuş olarak derinliklerinde süründüğüm karanlık ırmaktan çıkarıldım, giysilerim kuru, saçlarım yapılı. kimse bilemez o sudan çıktığımı. tabii, gene de, her zaman birşeyler kalıyor geriye... her neyse, artık buradayım, kurudum, aklım başımda ve saklanacak bir yerim var. daha ne istiyorum ki? biraz robotlaşmış gibiyim ama aklım başımda, kesinlikle -kupkuru, üşümüş ve akıllanmış. karanlık sokakları, karanlık ırmakları, acıyı, mücadeleyı ve boğulmayı unuttum artık.. mücadele dedimse, insanın güçlü olduğu, iyi yüzme bildiği, kıyıda onu seven, en ufak bir tehlike belirtisi görüldüğünde sudan çekip çıkarmaya hazır bekleyen bir dolu dostu bulunduğu bir konumda verilen mücadele değil söz konusu olan. hayır,benim dediğim gerçek boğulma.. çevrenizde yardıma hazır ve hevesli dostlar olmadan atıyorsunuz kendinizi suya ve battığınızda, yüksek perdeden kahkahalar eşliğinde batıyorsunuz...
Evet, hüzünlüyüm. Bir sirk aslanı kadar hüzünlüyüm, kanatları kırılmış bir kartal kadar hüzünlüyüm, tek teli kalmış, o teli de kopmuş bir keman kadar hüzünlüyüm, yaşlanmakta olan bir kadın kadar hüzünlüyüm. Hüzünlüyüm, kederliyim..
