Cehennem kimsenin birbirine güvenmediği, herkesin bir diğerinden korktuğu; açlığın barınmanın insanları hizaya getirme ve korku aracı olarak kullanıldığı, sokakta kitabınızı bile bırakırken çalınır mı diye korktuğunuz, sınıflar arası uçurumların arşa ulaştığı, sokaklarda aç bitap insanların kol gezdiği, biri havuzlu villalarda otururken bir diğerinin sıvasız kulübelerde oturduğu bir tasavvurdur.
Ateşin yavaş yavaş insanın etini kora dönüştürmesi gibi bu güvensizlik ve korku ortamı toplumları ve onun insanını yakarak ruhsuz bir küle dönüştürür.
Cehennem bir çocuğun gözlerinde görülebilir; bir toplumda yalınayak, korkmuş, gözlerinde tükenmişlik olan bir çocuk görürseniz orası cehennemdir.
Ya da Hayyamın dediği gibi "Cehennem boşuna
Dert çektiğimiz günler, cennet gün ettiğimiz dünler"
insanın kendisi için sonradan uydurduğu ihtiyaçlardan bir diğeri. Mevcut toplumsal düzende ihtiyaçlar genel toplumsal eğilime uyumlanma çabasına yakınsadığından ; kişiler bir süre sonra aslında milyonlarca yıldır akıllarına gelmeyen bir ürünü içselleştirerek gerçekten ihtiyaçları olduğunu düşünüyor.
Asıl ihtiyaç amazon ormanlarında uyanıp o gün yapacağın av için mızrağını bilemek ve orman nehir yürüyüşü yapmak iken; genel eğilim artık bu olmadığı için kimsenin aklına dahi gelmemekte.
Zaten sabah kahvesi olmaz sabahçı kahvesi olur; bu konuda da en iyi tespiti Ferdi Tayfur yapmıştır;
"Sen rüyalar aleminde yeni aşklar hevesinde , bense yine uykusuzum bir sabahçı kahvesinde " diyerek kahve kavramının popüler eğilim karşısında nasıl değişime uğradığını çarpıcı biçimde ortaya koymuştur.
