işini sadece sevdiği için yapan, sadece öğrencilere bir şeyler kazandırqabilmek için yapan yani para için bu işi yapmayan insanların en büyük değeri görmesi gereken meslektir. belki de böyle olduğu sürece en önemli meslektir. *
türkiye'de ifa etmekte olan birçok insanın mağdur olduğu meslek.
bu sabah haberleri izliyorum. öğretmenler, atamaları ile ilgili protesto yapıyorlar, kimi pankartlar açmış, kimi slogan atıyor, kimi yürüyüş yapıyor ama öyle bir tanesi var ki..
çok değil, 25-26 yaşlarında bir bayan öğretmen. atması yapılmamış ve sözleşmeli olarak çalışıyormuş, o da protesto için gelmiş. başında bembeyaz bir gelin duvağı, elinde de bir pankart var. evet gelinlerin başına örttükleri duvak.. elindeki pankartta da "evlenemiyorum!" yazıyor. gazeteciler mikrofonu hanım kızımıza uzatıyorlar, ağzında tek bir kelime çıkıveriyor; evlenemiyorum!
evet, hanım kızımızın bu sözünden sonra ben düşünmeye dalıyorum, diyorum ki kendi kendime; yıllarca çalışmış, çabalamış, didinmiş, edinmiş, bir yerlere gelmiş, sonra da gidip birini sevmiş, sözlenmiş veya nişanlanmış ama gel gör ki devleti ona sahip çıkamamış. şu an tek arzusu olan evlenmekten korkuyor, korkmak zorunda bırakılıyor.. işsiz kalır diye, huzuru olmaz diye, çocuk sahibi olur da çocuğunun istediği oyuncağı alamayan bir anne olur diye..
ben bu şekilde kafamda ataması yapılmayan bir öğretmenin hikayesini canlandırırken bu hanım kızımızın gazetecilere verdiği "evlenemiyorum!" cevabının devamının da olduğunu fark ediyorum, hanım kızımız "evlenemiyorum!"dan sonra sözlerine şöyle devam ediyor; "...çünkü okula gelen veliler sözleşmeli öğretmenlere hiç bakmıyorlar, hiç beğenmiyorlar! varsa yoksa hep kadrolular; hep onları beğeniyorlar, hep onlara ilgi gösteriyorlar, bu yüzden evde kaldım!"
ben bunun üzerine ne düşüneceğimi bilemedim.. devlet, şu zihniyetteki insana benim ileride olması muhtemel çocuğumu, yeğenimi, kardeşimi eğitebilmesi için gerekli olan diplomayı vermiş ya.. ben daha başka bir şey söylemiyorum..
bu kelime öğretmenin uzun süren deneyimleri ve baş belası öğrenciler sebebiyle zamanla mutasyona uğrayarak "öğretmem" olabilmektedir. ki mutasyona uğradıktan sonra uzak durun bu insandan, heran çarpabilir.
canlı kitap.
yürüyen kütüphane olanları da vardır. (bkz: kütüphane)
iclerinden, öhrencileri cileden cikaran, günlerce calismasina ragmen yaptigi ödeve projeye "olmamis bu, bi daha yap" diyen insanimsilarin da ciktigi meslek grubu. seneye ögretmen oluyorum, ulan, yemin ettim, eger bi ögrencinin yarim puan hakkini yersem, tek bir kisiye torpil yaparsam, bir ögrenciye hakaret edersem, buraya yaziyorum, ben de bu ülkenin en serefsizi olayim.
edit: o öyle olmuyormuş.
atanamayandır basbaya. 4 yıl boyunca elini emeğini esirgemeden okumuştur. son yıl yaptığı stajla da mesleğe bağlanmıştır. gel gör ki türkiye ve şartları önüne kpss engelini koymuştur. allah kolaylıklar versindir.
okulda müdürü , çarşıda esnafı , genelde ise bakanı tarafından sürekli ezilen ve horgörülen , olmak için çok uğraşılan ama hiçkimse tarafından beğenilmeyen , aldığına bakmadan sürekli daha fazla emeğini veren , yılda bir kere kutsal v.s diye gaz verilen ama dier günlerde hiç kimsenin düşünmediği içinde çürüklerinde bulunduğu ama genelde cafakar insanlardan oluşan içinde bulunmaktan onur duyduğum bir meslek grubudur. ne kadar cefakar olursa olsun daima aradaki bir kaç çürüğün yaptikları konuşulur.
adı üstünde öğretmendir yani öğreten kişi. ama ne yazık ki günümüz öğretmenleri bırakın öğretmeyi sınıfın üzerinde otorite kurmaktan bile aciz. bir öğretmen çok şey bilebilir belki ama bunları öğretemezse öğrencilere iyi bir öğretmen değildir. iyi öğretmen çok şey bilen değil bildiklerini karşısındakine en güzel şekilde akatarabilen kişidir.
şu an görev yapanların %80 civarı "salla başı al maaşı" politikasına göre hareket etmektir.
öğretmenlik eskidendi. mesleğin kutsallığını anlamayan çok öğretmenimiz var.
eski öğretmenler, öğrencinin her olayında yol gösterici ve destek olurlardı.
ülkemizde maddi olarak tatmin edilemeyen bu sebeple de çoğu insanın hiçbir şey olamadım ozaman öğretmen olayım diyerek başladığı genç insanlara notla zulmedebilen aslında hepsinin birer eğitmen olduğunun kendilerince de hatırlanması gerektiğine inandığım meslek grubu ne kadar zor da olsalar bile yaptıkları bazı şeylerle cizmeyi aşabilen meslek grubu
jack lynn'a ait 1982 yıllarının okunan romanlarından biri.
öğretmenliğin kutsallığını, iki eli kanda da olsa, görevini aksatmayan, her türlü zorluğa göğüs geren bir öğretmenin hayatını anlatır kitap. çok akıcı bir uslüp ile bir solukta bitirilen kitapların arasındadır.
öğretmen, en kutsal varlıktı benim küçüklüğümde. onun kötü bir bakışı bile, koca bir günü mahvetmeye yeterdi. kızdığında, en yaramazımızın bile yüzü kızarırdı. okşadığında, sıcacık bir tebessüm yayılırdı içimize. dünyanın en yaramaz çocuğu olarak, geçmişte hiç geçinemediğim "öğretmen" kavramı hakkında böyle şeyler yazacağım hiç aklıma gelmezdi. ama bana bile bunları yazdıracak çocuklar var korkarım.
Köyünden istanbul'a ailesiyle göç eden Hüsnü öğretmenin istanbul'da tutunmaya çalışmasını, yaşadığı geçim sıkıntısıyla mücadelesinde aklını kaybetmesini konu alan çok önemli bir Kemal Sunal filmi.
lys'de gözetmen atandığı sınıftaki öğrenciler[in]den nüfus cüzdanını unutmuş olanı cebinden çıkarıp verdiği parayla, öğrencinin evine gidip kimliğiyle birlikte gelebilmesini sağlayan da o'dur mesela. sınav gözetmenlerinin de öğretmen olduğunu hatırlatmıştır.
