Birinin sohbetini özlemek diye bir şey var. Başka birisi yerini dolduramıyor, çok üzücü o keyfi asla alamıyorsun. Anlatmak için biriktirdiklerin yine sana kalır.
Sevmek ve alışmaktan ileri gelen duygu.
Evinin kapısını actığında o kendine has kokusu, iceriden gelen serinlik, kedi tüylü koltukları ve kıskanc kedisini özledim.
Iki kisinin zor sığdığı mutfagında kahve pisirip, yaramaz kediden ki ismi lazım degil fincanları sakınarak kahve icmeyi özledim.
Kahvaltıda 50 tane zeytin yemeni izlemeyi özledim.
Seni özlemeyi günden güne kaybederken, bir yanımın sana neden hala ısrarla tutunduğunu cözemedim.
Seni özlemedim de sana gelirken, denize karşı yolculukta kurduğum hayalleri özledim be koca adam.
Yutkunamazsın.
Göğsüne bütün kainat çökmüş gibi hissedersin.
Hiç alakası olmayan bir anda, bir şarkıda, bir kitapta, bir sözde, bir eşyada aklına gelir darmaduman eder.
Peş peşe sigara yaktırır bazen, bazen susturur, kalıverirsin öylece, sadece gözlerinde silüetini görürsün, şanslıysan açar bir fotoğrafına bakarsın.
Şanslı olan kesimdeyim, elimde fotoğrafın var boncuk gözlüm, miniğim, kardeşim, 2 senedir sesini duymaya bile cesaretim olmayanım. Özür dilerim ablacığım, özür dilerim, seni çok seviyorum.
Bugün farkettim de hissettiğini paylaşmanın en zor olduğu duygulardan bu. bir çocuğa itiraf edebilmek galiba en kolayı. Her gün telefonda yeğenlerime "sizi çok özledim, annenizi de çok özledim" diyorum. Ama kaçırdığım bir yer varmış ablama hiç dememişim abla seni çok özledim diye. Meğer içten içe üzülürmüş bugün söyledi. Keşke herkes söyleyebilseydi özlediğini özlediğine...
insanı yıpratmaktan başka bir işe yaramaz. Keşke özleme yetimi kaybedebilsem. Sürekli bir şeylere özlem duyup, istesem de o özlemi dindiremeyeceğimi bilmek gerçekten çok koyuyor. Bugün yüzünüzü güldüren şey yarın sizi ağlatabiliyor.
