özlersin bazen; sesini, günaydın mesajını.. senden haber alamadığı zamanlar ''neredesin!'' mesajlarını.. saflığını, kalbinin temizliğini görmeyi özlersin bazen aradaki uzaklıkta.. onla geçen geceler güzeldir mesela, ne hayaller kurulur.. keşke hayat, hayal kurmak kadar kolay olsa ya? hayal ve hayat bir harf bu kadar mı etkiler herşeyi? dersin mesela ''balım seneye bugünler, aynı evi paylaştığımızı düşün'' vesaire. o tatlı tatlı düşünür, karşılık verir hayalleriyle.. özlersin.. bazen hata yaparsın, oda kızar ya. hemde böyle saçma bir hata. ona kızmasını bile özlersin kimi zaman..
özlersin, hep özlersin.. yanına gelir belki, eskileri özlersin o zamanda.. kim bilir?
Geçmişe baktıkça yaşadığım şey. Ne güzel günler gelmiş geçmiş dedirtir. Sanki zaman geçtikçe hayat kötüleşiyormuş gibi hissedilmesine neden olur. Hele ki bir de özlenen birileri gelecekte asla olmayacaklarsa daha da çekilmez olur. En iyisi unutmak..
dokunanamıyor olsam da tenine aramıyor yazmıyor olsam da
içim de kivraniyor " seni özledim" duygusu.
birden ağzımdan " seni seviyorum " kelimeleri dökülecek. neden korkuyorum ki! sevmiştim de özlemişim ...neden sıkıyorum kendimi.
evet özledim seni. galiba falan değil.
dokunabilsem , saçlarının yumuşaklığını, görebilsem gözlerinden o gizemli bakışları , duyabilsem, ipek gibi yumuşak sesin ve korkmadan çekinmeden paylaşımlarını özledim.
özledikçe sevmeye başladığımı hissettim. sevgim sana özel anlattığım gibidir. sevgi evrenseldir. özlemek özel.
özlemek
sanırım en yoğun yaşadığım duygulardan biri de özlem.
insan hep bir şeyleri özler işte...bazen geride bıraktıklarımızı hatta bazen de daha yaşamadıklarımızı özleriz. hep özleriz.
