yüzün yahut bedenin ölçüsü olmaktan ziyade insana bakarken içinde beliren o geri çekilme hissidir.
keza kimi yüzler kusursuzdur ama yanında insanın içi daralır. kimi insanlar ise ilk bakışta sıradan gelir; birkaç cümle sonra yüzünün bütün eksikleri anlamını kaybeder. birinin gözleri güzel olabilir ama bakışında küçümseme vardır. bir başkasının burnu yamuktur, dişleri birbirine küs gibidir fakat gülünce bulunduğu yeri güzelleştirir.
galiba asıl mesele de burada. aynadaki kusurdan korkmak yerine, insanın başkasının hayatında nasıl bir iz bıraktığına bakması gerekir.
çünkü yüz eskir, beden değişir; çirkinlik ise insandan çıktığında kolay kolay yaşlanmaz.
