nisan 23 kilom 110 du. ve bugün tartıya çıktığımda kilom 80. 3 ayda 30 kilo vermişim. nasıl mı verdim? ebem sikildi ebem o kiloları verirken. tatsız tuzsuz yiyecekleri yiye yiye. sabah akşam spor yapa yapa. ama hepsini siktir edin, kilo vermek istiyorsanız önce buna inanmalısınız. sabır etmelisiniz ve hırs yapmanız lazım. yoksa bir haftada vazgeçen çok insanlar gördüm ben.
Başarıyla yaptığımdır. 7 ay öncesine kadar 87 leri görmüştüm. 68 e kadar düştüm. Bayram falan derken 72-73 dolaşıyoruz bakalım. işkence gerektirendir. Fakat sonunda sevindirik yapar insanı.
kilolu arkadaşlarının '' sana kilo daha çok yakışıyordu, neden zayıfladın? yüzün çökmüş aman tanrım'' diye velveleye getirmesidir. moralim bozuldu sözlük. kendimi çirkin hissediyorum. resmen bana kilo almam için psikolojik baskı yaptılar :(
hareket oranını gün içinde artır, bol su iç lifli beslen.
bide bu bi iki kilo fazlası olanlara tavsiyem: size olmanız gerektiği biri gibi olmanıza aslında gerek yok. 38 40 bedensen 34 e çabalama yani az bi elinde olanlarla mutlu ol.
bunun için öncelikle tetikleyici bir olay lazımdır bence. ne bileyim hoşlandığınız kızın/erkeğin aşağılayıcı bir lafı veya aynaya bakıp "oha lan ben ne ara bu hale geldim" demek veya alışverişte "onun x-large'ı yok yalnııaaaz" cümlesini duymak gibi şeyler.
bunları çok yaşadım ben. yolda yürürken dükkan camlarından kendimi görüp "oha lan nolmuşum" dediğim çok oldu. diyete spora başlayıp başlayıp bıraktım. ama artık birikti birikti ve patladı sanırım dertlerim.
liseye başladığımdan beri korkunç bir şekilde kilo almaya devam ettim. tamam ondan önce de zayıf değildim belki ama şişmam da değildim. göbekliydim sadece. şimdi memelerim var lan. göbek almış başını gitmiş.
kendimden tiksindim. şöyle bir düşündüm de ben hiç zayıf olmadım. bu duyguyu tatmak istiyorum artık. yaşamayan bilemez. şişmansan eğer insan muamelesi görmezsin. hep bir şeylerden mahrum bırakırlar seni. beni ölümüne hırslandıran şey hoşlandığım kıza yakın bir arkadaşım tarafından yazılması oldu. bir daha böyle bir şeye izin vermemek için, 2. sınıf insan muamelesi görmemek için, bir mağazaya girip üstüme olanı değil de beğendiğim kıyafeti alabilmek için zayıflamak boynumun borcudur. hiç öyle saçma sapan tavizli, hediyeli diyetlere de başlamıyorum. şu anda 2 haftadır kendimi cezalandırıyorum. dış dünyayla bağlantımı kestim. ekmek, unlu şeyler, şekerli şeyler katiyen yemiyorum. ve hissediyorum da kilo verdiğimi. ama ölçülmek yok. gözlerimle göreceğim o yağların yok olup gittiğini. iştahım da öldü gitti çok şükür. 2. öğünü zorla yiyorum. olacak bu iş. eğer olur da ölmezsem o güne kadar, en büyük arzum aynaya bakıp zayıf bir insan görmek. ve bu sefer hiçbir şey durduramaz beni. ben bile.
o diyete başlayınca "boşver olm yeaa" diyen insanların gözlerindeki korkuyu gördüm. kulak asmamak lazım o ibnelere. hayatta hep karşımıza çıkarlar. başaracağından korkan insanlar hep durdurmaya çalışır seni. hep vezgeçirmeye çalışır. vazgeçmek yok bu sefer.
kendime not: inşallah ileride bu entry'e bakıp gülümseyeceğim. bu notu da kendime yazdım. bak olm! şu anda bana yanlış yapanları, hor görenleri, alay edenleri sakın unutma. hepsinden intikamımı sen alacaksın. yufka yüreklilik yapma. hepsini göt etmek senin görevin. hakkımı helal etmem valla. adam ol, intikamımı al.
edit: oha ne çok şişman varmış lan sözlükte. şuku manyağı oldu entry *
