anaç yönünüzü ortaya çıkaran abla/abi veledi. bir de büyümeye başlayınca durmuyorlar, yaşlandığınızı hissettiriyorlar size. *
bugün film seyredecektik bizimkiyle. başka şehirlerde yaşadığımız için ara ara yapabiliyoruz, o yüzden de kıymetli oluyor. lakin ödevlerim çoktu, erken biter sandım olmadı. söz de vermişim bir kere. bekle dedim mecbur, bekledi yavrum. baktım saat 2'ye geliyor, ödevin de biteceği yok. neyse dedim kapattım defteri kitabı. baktım, gözleri kapanıyor çocuğun. istersen yarın seyredelim dedim ama kabul etmedi. yüzümü soğuk suyla yıkarsam uykum kaçar bence teyze dedi. yavrım benim. yıkadı vallahi, ben de öptüm soğuk yanağından.
filmi koyduk, yatağa uzandık. 20 dakika geçti geçmedi ki uykuya daldı.
7 yaşındaki yeğenim "dersime odaklanmam için beethoven'ın 9. senfonisini açar mısın dayı?" dedi. kaytarmak için uydurduğu bahaneye bak diye, açtım müziği ve çocuk gerçekten it gibi çalışmaya başladı.*
can verilesi kardeş çocuğudur.
her hareketi, her bakışı, anlamsız her sözcüğü dünyanın en güzel şeyiymiş, sanki bir mucizeymiş gibi insanın içini taşıran varlıktır. kendi çocuğun gibi sevmektir. candır.
halasının can'ıdır. belkide kendi çocuğum olsa bu kadar sevilmez denilen, onun için herşeyi göze alabileceğiniz yegane varlıktır.
yok ki daha ötesi. canım diye sevdiğin ağabeyinin biricik can'ıdır.
canı, ciğeri yiyilesi; uğruna ölünesi. hele bir de tıpatıp size benziyorsa ''ulan benim imkanlarım yoktu, seni bu memleketin plaboyu yapmazsam bana da dayı demesinler'' cümlesi beynnize yuva yapar.
(bkz: sevilir ki bu)
