Franklin bir çocuğa bir elma vermiş.
Çocuk çok sevinmiş.
Bir elma daha vermiş.Çocuk daha çok sevinmiş.
Bir elma daha verince çocuk sevinçten deliye dönmüş.
Ve bir elma daha verince,çocuk dört elmayı elinde zapt edememiş,
sonuncusunu düşürmüş yere…
Bu sefer ağlamaya başlamış çocuk.
Hayat böyledir işte…
Hayal etmediğimiz bir saadete eriştikten sonra, onun bir lokmasını dahi kaybetmek bizi perişan eder.
“Keyifler değildir yaşamı değerli yapan.
Yaşamdır, keyif almayı değerli kılan.”
Yaşamın, en temelde, bağımsız, kendine yeterli olmaya
çalışmanın süreci olacak ; doğumda, tam bağımlıydın;
sonda, ölümde ise, ;başarabilirsen; tam bağımsız
olabileceksin.
Ama, ikisinin (doğum ile ölümün) arasında, hep bir
gelişme olacak yaşamın : bir 'ilerleme' değil; şu ya da
bu yönde, bir gelişme...
Kendine yeterli olma, bağımsız olma yönünde ise, gelişmen,
hep, başka kişilerle kurduğun ilişkilerin içinden geçerek
yürüdüğün bir yol olacak.
Bağımsızlığın, bağımlılıklardan geçecek.
Yaşamını, ancak bağımlılıkların içinde bağımsız
kılabilirsin ; ki, yaşamı özgürleştirmen, onu, sürekli,
bir yerlere bağlayıp, sonra, o yerlerden koparabilmen
olsun.
Yaşam, kopmadan kurtulamaz ;
ama bağlanmadan da kopamaz.
Yaşamında kurtuluş, hep, bağlanıp ;kendini
bağlayıp; sonra, hep, bağlarını koparman olacak.
sevgiliye baş dayayıp, uyumak,
o işiyle meşgulken müzik dinleyip, tv izleyip belki de ders çalışmak,
bazı günler okula gitmek.
her geceyi birlikte geçirmek için tüm fırsatların değerlendirildiği,
o eve geldiğinde,
kıyafetlerini bile çıkartamadan kucağa alınacağı,
her saniyesi sevişilerek geçirilecek bir varlık.
Küçücük bir bedenin yaşadığı ilk acı karşısında ağlamasıyla başlar yaşam. Ufacık bir bedendir. Korunmasız,ihtiyaçları olan,sevilmeye muhtaç ufacık bir bedenle başlarız yaşam yolculuğuna.
Kader dedikleri hayat çizgisi belirler yolumuzu öle derler. Ne yaşayacağın doğduğunda bellidir derdi anneannem.
Hep karşısında durmaya çalıştım kaderimin. Dedim ki bana çizilen yolda değil kendi çizdiğim yolda yaşayacağım ben. insanların sölediklerini kulak asmadığımda,kendi bildiğimi okuduğumda kendi kaderimi çizer kendi yaşamımı yaşarım sandım.
Tek başıma var olmaya çalıştım. Ailem her zaman en kıymetlimdir ama bazen onları bile duymadım,dinlemedim. Yaşam dedim benim yaşamım!!!
Doğru ya da yanlış kararlar verdim. Her kararımın sonucuna razı oldum. Ben yaptım diyebildim her zaman. Benim kararım ve kimse bundan sorumlu değil.
Yaşam bir anını bile kaçırmamız gereken bir hazine aslında. O kadar çabuk geçip gidiyor ki!!! içinde yeri geldiğinde en büyük mutlulukları yeri gelince de en büyük mutsuzlukları barındıran bir parça.
Bir gün biticek ve bittiğinde insanlar arkanızdan 3-5 gün ağlayıp sizi unutucaklar. Belki bazıları ara ara hatırlasa da sizli hatıralar yavaş yavaş silinmeye ve yok olmaya başlayacak.
Yaşadıklarımız sadece bize kalıcak aslında. Ne yaptık? Ne kadar aldık? Ne kadar verdik? Kimi sevdik? Kimden nefret ettik? Sadece bizim parçalarımız olucak.
Bu kadar uzun ama aynı zamanda bu kadar kısayken yaşam mutsuz olmayı kabul etmiyorum. Kimsenin beni kendi mutsuzluğuna çekmesini, dertleri ve tasalarıyla boğmasını,bencilliklerinin acısını benden çıkarmasını kabul etmiyorum.
Yaşam!!! Sadece kendimize ait olan parçamız. Ben yaşamımı güzel insanlarla,mutlu şekilde yaşamak istiyorum. Yeri geldiğinde en büyük sıkıntıların altından kalkacağım ama yine de her koşulda mutlu olmayı başarabileceğim biz olacağımız insanlarla yaşamak istiyorum.
Heyy yaşam,seni çok seviyorum !!! Ne çıkarırsan çıkar karşıma ben yine de mutlu olmayı başaracağım.
Özgürlüğü gerçekten yaşamayan insanların saçmalamasını sağlayan zamanın tümü. insanın zaaflarından ve korkularından yararlanıp bunu mantıksız da olsa gözdağı vererek anlatan insanlar; şu güne kadar adı bilinen ve unutulmayan insanlardır. bilinmeyenlerinin hikayelerini ise 3-4 yıldır uğraşmama rağmen çözemedim. söylemezler onlar çünkü. Anlatmaya gerek duymazlar. bilirler, anlatsalar da hiç farketmeyeceğini. susarlar bu yüzden. peygamberler, krallar, şehzadeler, cariyeler vs... her birisi de kanırta kanırta gelmiştir bu güne. ismi değil cismi vardır onların. düşünmüşlerdir zamanında zekice. bir gün öleceklerini bilmelerine rağmen o tarihe kadar nasıl güzel günler geçiririm derdindelerdir. ihtimaller de önemlidir. çaktırmadan onlarda önsemsenmiştir ama unutulan bir şey var;
o gün size dua edenin torunu, bugün sizi hiç sevmiyor..
