dün aylar sonra yağdın şehrime. bir kez daha anladım ki yerin bende çok ayrı. şehre verdiğin o sükuneti, o rengi, sokak lambalarında damlalarını izlemeyi ne çok özlemişim... hoşgeldin sonbahar..
yolda yaya olarak giderken ve elinizde şemsiyeniz varsa muhteşem zamanı yaratan doğa olayıdır. Ayrıca sevdiceğinizin de yanınızda bulunması bu zamandan alıcanak hazzı arttırır.
sevmediğim.
bir yağmurda babamı kaybettim
bir yağmurda seni...
bir yağmurda aşkım bitti
bir yağmurda umut tükendi.
yağmur ,içimi ıslatır
yağmur ,saçımı dağıtır.
yağmurda gözlerim dolar
yağmurda rimelim akar
yağmur hüzün kokar
yağmurda ellerim çamura batar.
yağmur tüm kötü anılarımdır
yağmur canımı acıtandır.
"vur yüzüme vur yüzüme yağ hadi yağmur
çok üzgünüm çok üzgünüm çok üzdüm yağmur
kaybedecek neyim kaldı bu defa ne kaldı yağmur
vur yüzüme hadi vur yüzüme"
özellikle geceleri kurbağlar cirit atmaktadır bu vesileyle. yağmurlu akşamlarda yere bakmaktan kendimi alamıyorum bendeniz. aman dikkat edin, ezmeyin.*
Yağmur ilkbaharda daha anlamlı gelir bana toprağa haydi kalk sabah oldu dercesine dokunur. Yeniden uyanır çevre. Sonbaharda ise hüzünlüdür. Gidenlerin ardından ağlamak gibidir. Geçen ömre takar insan.
Yağmur saflıktır her şeyden önce. Arınmadır, temizlenmedir. Toprakta kokan sarımsağımsı bir kokudur. Kimi zaman gözyaşlarımıza eşlik eder, kimi zaman çağıltılı kahkahalarımıza. En kötü anınızda caddeye çıkıp ağlamaya başladığınızda sizdir aslında. Sevgilinizle el ele ıslanırken aşkınızdır. Arap kızı şarkısını hatırlatır size çocuksu masumiyetinizi. Toprağa candır, geceye renk, gündüze süprizdir. Ahhhh o yağmur bin derde deva bazen bir derttir.Yağmur bir tohumun annesidir,toprağın karısı. Yağmur en güzel nimetlerden biridir. Yağmur hoş şeydir.
herkese göre farklı bir anlam taşır. aşıklara romantizm, aşk acısı yaşayanlara onu, yalnızlara hüzün, sokakta yaşayanlara yeni bir zorluk, yoksullara dert kimilerine göre de arınma,temizlenme. belki de sevgilinin gözyaşlarıdır yağmur.
Sebebi öfkemizdir yağmur.
Çünkü çamur, karmaşa ve hiddet boca eder üzerimize, damla damla dahi değil, kova kova, sanki elimizde yeterince yokmuş gibi her birinden.
Bir de mücadele demektir yağmur.
Biteviye didiniş. Suyla dolu bir leğene aniden atılmış yavru kediler gibi, on milyonumuz birden damlalara karşı beyhude bir kavgaya girişiriz. Bu dalaşta tümüyle yalnız olduğumuz söylenemez aslında. Ne de olsa teneke levhalara yazılı kadim isimleriyle istanbulun sokakları da mücadeleye koyulur bizimle beraber.
Sokaklar, evliyaların dört bir yana saçılmış mezar taşları, hemen her köşede bekleyen çöp yığınları, yakında göz alıcı, modern binalara dönüşecek çirkin, devasa inşaatlar ve bir de martılar.. Onlar da var bu kavgada. Gökyüzü ne vakit tepemize tepemize tükürmeye başlasa, hepimiz birden galeyana geliriz.
Ama sonra, son damlacıklar toprağa erişip de, artık üzerlerinde tozun zerresi kalmamış yapraklara kararsızca tünediğinde, yani yağmurun nihayet durduğunu sezdiğimiz ama bir türlü emin olamadığımız o korunmasız anda, hani hayatın normale döndüğüne dair bir işaret aradığımız o buruk arafta, her şey ve her yer sükûnete kavuşuverir. Sema bize bakar, biz aşağıdakilere. Bakar ve gülümser, bizleri içine soktuğu bu müşkül durumdan ötürü özür dilercesine.
Bizler de saçımızda hâlâ damlalar, paçalarımızda çamur, bakışlarımızda bezginlikle, laciverdin tonlarına öykünen ve şimdi her zamankinden daha berrak görünen semaya bakakalırız. Bakar ve tebessümüne karşılık vermeden edemeyiz.
Elde değil, her seferinde gökyüzünü affederiz.
