nicenin nihilizimi ile birlikte kah at basi giden, kah ayni haranin ekurisiyiz padok bulten tuyosunu veriveren makalelerde, sartre; descartes in cogito ergo sum ile descartes in butun hayat matematiktir materyalligini du bi kendimden yana gostereyimde, bi yiyen cikar palavraciligina basvurmus ise, bu onun ne kadar igrenc bir insan oldugunu gosterir. igrencsin sartre.
sartre egzistansyalizm ile ilgili yayimladigi makalelerde, egzistansyalizmle ugrasmaktan cok, materyalizmde gedik aramaya meyillenmis, bu meyillenisinde cok derin bir hasar gormemis ise, bu benim su anda dogmamdan kaynaklaniyor. bree bencil, breee terbiyesizin onde gideni demiyorsam, saygim; musalla tasinadir.
peki sartre ye sorsak: " dusunuyorum o halde varim" ile evvela beni merkezleyen, ardilinda varligini bencilligi ile tazeleyen bu olusumda, ben olmak icin dusunmek var ise, dusunceninde bir tarihi diyalektigi olmaz mi?" diye laf sokasim, soru bombardimanina tutasim var; ama adam olmus, iyin gotune sokmaya, oluyu elemlendirmeye ne gerek var. sartre icin fatihaaaaaa.
