Şu şehirler arası yolculuğu karayolu ile yaptığım zaman gözlerimden uyku aksa da arabada uyuyamıyorum. Ölüyorum uykusuzluktan bir türlü uykuya dalamıyorum. Az önce önümden tilki çekti. Gece karanlığında nereye çektiysem artık.
Son birkaç aydır sıklıkla başıma gelen elim hede. 3-4 saat uyuyup otomatikman saat 5 te kalkıyorum düzenli olarak. Ve bir daha uyuyamıyorum. Sonra tüm gün yorgun oluyorum işte, dışarıda.
korkudandır. endişedendir. korkuyorum sözlük, o kadar çok korkuyorum ki. bi yurt odasından yazıyorum tüm bunları. yarın ailemin yanına döneceğim, "bi yanım dönme, otur oturduğun yerde, sende vardır belki, onlara da taşıma" diyor, diğer yanım "ölüm var yahu, ya bir daha göremezsem" diyor. dönüp duruyorum odanın içinde. sevdiceğimi uğurladım memleketine, bir daha görebilecek miyim onu düşüncesinden dönüp duruyorum odanın içinde. ellerim de yara olmuş el yıkamaktan, bi nemlendirici süreyim. ne kabusmuş be arkadaş. kimseye dert yanamıyorum, milleti evhamlandırmayayım, darlamayayım diyorum ama, canıma tak etti. yeter diye bağırmak, saattlerce ağlamak istiyorum artık.
hassas bünyeler için iyice zorlaşır. sabah erken kalkacağın hale uyuyamayınca yaşanan stres. sağa sola döndün ettin olmayınca oluşan sinir durumu. şunun şurasında kaç saat uyuyacağım zaten tripleri. ya uyumadan işe gidersem düşünceleri.
