tanımlanması, kalıplara sıkıştırılması zor bir hasan ali toptaş romanı. zaten niye kategorize etmeli, niye etiketlemeli değil mi!
değişik yaklaşımıyla,akıcı anlatımıyla, biraz kafka tadı veriyor açıkçası.
"Hatta böyle zamanlarda yastığın hizasından eşyalara doğru bakarken,çoğu kez, insan herhalde uykudan kalkınca hemen uyanamıyor da,bir şeyleri gördükçe,o gördüğü şeyler kadar parça parça uyanıyor, diye düşünüyordum…bir bakıma, insan gördüğü şeylerin toplamı kadar uyanık, görmediği şeylerin sonsuzluğu kadar uykuda oluyor, diyordum."
"bir hikaye sonsuzmuş gibi göründüğünde, kendine ulaşmış demektir çünkü. bu da, az şey değildir hikaye açısından. bilirsin, ne kadar çırpınırsa çırpınsın, kendine ulaşamayan bir hikaye başka noktalara da ulaşamaz."
Yazarın bir söyleşisinde hakkında şöyle sözler söylediği kitap:
"Bir romanın değeri ona verilen emekle hiçbir zaman ölçülmez, bunu biliyorum ama doğrusu 'Uykuların Doğusu'na çok emek verdim. Öteki romanlarımdan daha farklı bir roman olsun diye, kendi bütünlüğüne ulaşsın diye ve de ruhuyla, yapısıyla, iç örgüleriyle, bu örgülerin birbirlerine olan konumlarıyla, seslerinin dağılımıyla ve daha başka ayrıntılarıyla tastamam bir romana dönüşsün diye emek verdim. Ne kadar başarılı oldum bilemem tabii."
