Adını nerden aldığını bilmiyorum, zihnimde hep uçuk kaçık mavi bir gökyüzü olarak yer etmiştir kendisi, su gibi şeffaf, gökyüzü kadar duru, anne baba gibi koruyucu , martılar kadar özgür, su damlası kadar hassastır kendisi, ona deli gibi koşmak isterim, ona sımsıkı sarılmak, omzunda hıçkırıklara boğularak ağlamak isterim, giderim soru sormaz, koşulsuz şartsız sarılır, sanırsınız ki bir tek annem babam beni korur kollar, oda size öyle sarılır, sorgulamadan, yargılamadan dinlemeye başlar. istediğin şeyi veremesede, seni can kulağıyla dinler, zaten siz o şeyi çok da istemiyorsunuzdur sadece o umut , o şeye kavuşma umudunu seviyorsunuzdur. O umudu konuşmayı seversiniz ya da içinize atmayı gizlemeyi istersiniz, tüm dengesizlikleriniz hatalarınız sizin onsuz olacağınız anlamına gelmez, siz hatalı bir insan olabilirsiniz, yanlış da yapmış olabilirsiniz, o size şöyle demez sen bunu hak etmiyorsun , ya da benim dediğim gibi sen aslında bunu istemiyorsun. Duygularına isteklerine saygılı, istediğin herneyse yanındadır, sen uğraştığın pes etmediğin sürece oda yanındadır, ama sen bıraktığında oda seni bırakacaktır. Düşün ki senin isteklerin için kim senin kadar mücadele eder, bi tek o. Kaybettiğinizde yaşamak imkansızlaşır, tutunacak dalınız yoktur artık, bizim uğruna ağlayıp sızlayacağımız zor bir hayatımız yoktur, canımızı yakan, canını yaktığımız sevdiğimiz yoktur, kavuşamadığımız aşklarımız, özlemlerimiz, kayıplarımız, bitmiştir, demekki yolun sonundayızdır artık, niye yaşayalım ki, umut bizi terketmiştir. nefes alma sebebim, olmadığında boğulacak gibi olduğum şey, gittiğinde dönmesi için yalvardığım, dua ettiğim umudum, seni küstürebiliriz, seni kaybedebiliriz, sen bizleri sakın ha terketme.
bütün insaları ortak bir payda da buluşturan en asil duygudur.
her insan umut eder,
bir diğerinin de umut etmesini ister
bazen u harfi gider mut luluğa uzanır
bazen u dönüşü yapıp hüznün koynuna girer.
ne kadar orospu da olsa vazgeçmeyiz ondan.
yüreğimizi yeniden kıpırdatacak bir damla umut bulmalıyız, bu sessizliği kırmalıyız, biri bir çığlık atmalı artık..
çığlıklar yankılanıp çoğalmalı; yaşadığımızı, insan olduğumuzu, kendimize ait duygularımızın olduğunu anımsamalıyız.
uzun bir uykudan uyanır gibi uyanmalıyız..
insanın tüm duygularını yıpratan ve sonunda haykıra haykıra ağlamasına sebep murat aslan filmidir. selim erdoğan'ın dram rolünde çok yavan olduğunu anlıyorsun gerçi ama yine de vermiş o duyguyu.
dün fox tv nin yayınladığını gördüğümde değiştirmedim bilerek, sadistlik yapmak için. kendime değil arkadaşlarıma. kankam, kankamın nişanlısı, kardeşim ve ben izliyoruz. tabi ben daha önce izlediğim için sorulan merak dolu soruları 'izleyin' diyerek cevaplandırıyorum. bir yandan bu senaryo çok sıradan yahu, film çok yavaş ilerliyor be sıkıldık dediler bir süre sonra. arada muhabbet, çay, kahve durumları oldu neyse efenim, geldik filmin can alıcı noktasına.
selim erdoğan kalbini vereceğini ama önce oğlunun tedavisini yaptırmasını ister kodaman abiden, mafya babasından. mafya babası selim erdoğan'ın hayatındaki kötülükleri yok eder önce, tedavi ettirir oğlunu ve 8 ay birden geçiverir. adam kalbini vermek için ameliyata girecektir ve son kez görecektir hayatındakileri. oğlunun yanına gider. konuşmalar başlar. adam oğlunun kaldığı odanın kapısından çıkarken bizimkiler yıkıldı zaten. suratımda sadist bir gülümseme ile verilecek tepkileri bekliyorum. neyse o can alıcı sahne geldi. selim erdoğan ilerlerken bizim ufaklık 'babaaaaaaa' diye seslendi ve kankamın nişanlısı ağlamaklı bir şekilde şöyle dedi;
- hassiktir.
koşup babasına sarılan ufaklık ve o an ağlamaları insanın ömründen ömür alacak kadar güzel olmuş. ilk izlediğimde feci bir şekilde duygu patlaması yaşadığım için dün pek etkilenmedim. şey, azıcık işte. biraz gözlerim doldu. tüylerim diken diken oldu. tamam etkilendim.
