Mutlu değülük, ölene kadar da olmayacük. Hayatım, her an freni patlak bir kamyon gibi yokuş aşağı gidebilir. Bu yarın da olabilir, sonraki gün de olabilir, 10 sene sonra da olabilir... kendi hayatımın değişmesi benim elimde değil! Ulan çok saçma!
Gece 00.00’dan sonra belli başlı birtakım başlıkları hortlatıp duyarımsı kasan yazarlara primci gözüyle bakmaktan kendimi alamıyor ve aloo biz o konuyu çoktan geçtik ya demek istiyorum, özür dilerim galiba benim içim fesat.*
(img:#2021236)
Fakat şunu inanarak söylemeliyim ki, samimi değilsiniz.
Edit: eksilere bakılırsa kendinizi biliyor olmanız güzel
15-27 yaş arası 4 ya da 5 defa öylesine aşık oldum ki. hayatın tek anlamı aşktı. duygusal bir balık olarak çoğu zaman platonik kaldı bunlar. şehir değiştirmeyi hatta ülke değiştirmeyi düşündüren de oldu, aylarca peşinden koştuğumu bildiği halde, sırf alakamı sevip kendini tatmin edeni de. 2017 ile beraber bir tek hayat değil dünya o kadar boktan bir yere dönüşmeye başladı ki. ben aşık olmayı bırak, bir daha insanları sevmeye bile cesaret edemedim. her yeni gün gerek iş hayatı gerek haberler gerek çevre. insanların daha ne kadar kötü olabileceğini düşünmeye çalışmaktan, aşık olmayı da sevmeyi de unuttum. hatta unuttuk. sonra artık olgunlaşmak mı derim yoksa geçmişin hayal kırıklıkları mı diye düşünürken en çok insanların giderek kötüleşmesi olarak buldum artık aşık olamama sebebimi. gerçekten sevmeyi bile bilmiyoruz biz. ve giderek bu kadar kötülüğün içinde iyi bir insan olarak kalıp eski zamanlardaki gibi aşık olmayı özlüyorum be sözlük. o günler hiç geri gelmeyecek muhtemelen ama bir umuttur yaşatan insanı. neyse zaten hiç halim yok.
işimi kaybettim. sevdiğim kadını kaybettim. (işimi kaybedince kendi istemedi. demekki herşey onun için paraymış) sonra liseden arkadaşlarımı kaybettim. abimi kaybettim. son 3 yılda herşeye olan inancımı kaybettim. şuan ne mi yapıyorum peki? yolundan çıkan hayatımı yoluna koymaya çalışıyorum. Bu gidişle yolu da kaybedeceğim galiba. Bakalım sabır sonuna dek olmadı beklenen son Intihar...
Bir gün başka bir yere gideceğiz.
Bilmediğimiz bir zaman, bir mekana..
Tüm olumsuzluklardan, tüm kötü sonlardan arınmış bir gezegene..
Olmayacak bir hayal bile hayat bulabilir; ona inanan olduğu zaman..
Hayali öyle güzel ve samimi ki alıkoyamıyorum kendimi..
Bu dünyaya ait sevmediğimiz hiçbir şeyin olmadığı, yalnızca bize ait bir yer..
Belki dünyadan görünecek bir yıldızda buluşuruz?
Buluşamayacak da olsak, seninle buluşmak üzere terk edeceğim bu gezegeni.
Sen ve sevdiğim diğer insanlarla buluşmaya.
O yıldızlardan birinde gelmeyecek de olsan seni bekleyeceğim..
Bu dünyada olmayan, yaşanmayan her şey adına; yaşanan tüm kırgınlıkları sonsuza dek sona erdirmek adına..
Yine de bu dünyada bize ayrılan oyunun son dakika ve son perdesine kadar yaşayacağız.
Kim bilir gerçek olacak hayallerimiz için.
Ve tüm isteklere rağmen gerçekleşmeyecek hayallerimizin umudu için.
Telafi edilmesi gereken sayısız Dargınlık, kırgınlıklar için..
Hiç okumayacaksın..
Şans bu ya denk gelecek belki ama üstüne alınmayacaksın..
Az önce bir entry gördüm ne kadar salak salak entryler bunlar ya deyip eksi butonuna bastım ve “olmadı güzel kardeşim” uyarısıyla karşılaşınca beynimden vurulmuşa döndüm.
Bunu söyleyeceğim aklıma gelmezdi ama buradan tanışıp da çok iyi anlaştığım, sonra densizlik ettiğini düşünüp iletişimi kestiğim bazı kişileri özlüyorum. Yine olsa yine keserim o ayrı.
