masum insanlara kötülük ediyorlar, gerçek olaylara karşı güvenimizi sarsıyorlar. inanarak dinlememizi güçleştiriyorlar. insan her sözü kuşkuyla karşılıyor artık. gerçekle düş birbirine karışıyor; yalanın nerde bittiğini anlayamıyoruz. tutunacak bir dalımız kalmıyor. tutunamıyoruz.
not: kitabın içinden olan bu bölüme neden spoiler ibaresi koymadığıma gelince; zaten şu paragrafta senin benim yaşamımı anlatmıyor mu? hayatımızdan geçiştirdiğimiz günlerden bir kesit değil mi. insan kendi hayatına alıntı diyebilir mi...
lisedeyken okuyup dengemi bozduğum kitap. ayrıca üniversitede bir arkadaşıma ödünç verdim. bir daha kitaptan haber alınamadı. of of. daha da kimseye bişey vermicem.
şöyle de bir şey var, Oğuz Atay'ın bitmeyen, ısrarla bitirilmek de istenmeyen, bitirenlerin tekrar tekrar okumayı dilediği kitabı. Selim Işık'tan ziyade Turgut Özben'e hayran kaldığım, belirtmeden geçmek istemem, fazla güzel kitap.
oğuz atay beyninizi inceden inceden kemirir ve sinirleriniz tahrip eder. "Evde kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.bana acımayın ben kötüyüm; sizlere karşı kötü duygular besledim içimden. Beceriksizliğimden uygulayamadım kötü düşüncelerimi.Sizleri kıskandım. küçük gördüm, bayağı buldum; bana yapılmasını istemediğim kötülükleri sizlere yapmak istedim Fırsat buluncada yaptım." mekanın cennet olsun üstad..
27 yaşında kitabı okumak nasip oldu.daha önce okusaydım keşke demeli miyim bilmiyorum.kitap çok vurucuydu.20 li yaşlarımda okusaydım, heralde benim de bir olric'im olurdu kafamın içinde "efendimiz" diyen.4 bölümden oluşuyor kitap.ilk bölümde itiraf etmeliyim ki biraz sıkıldım.diğer bölümlerde böyle olursa bitirmek zor olur dedim bu kitabı.kitap tam 724 sayfa.ancak 2., 3., ve 4.bölüm kesinlikle şahane.hele 4.bölüm ve özellikle turgut özben'in selim ışık'ın günlüğünü okuduğu son kısımlar.tek kelime ile kusursuz.bitsin istemiyorsunuz.kitabı elinizden düşürmek istemiyorsunuz o son kısımlara geldikçe.hele bazı cümleler, bazı aforizmalar, tespitler var ki okuduktan sonra şaşkın şaşkın sağa sola bakıyorsunuz bir süre.ben evde daha ziyade kimse yokken okumaya gayret ettim kitabı.sözünü ettiğim yerlerden sonra pencereden baktım bi süre, balkondan baktım.salak salak dolandım evin icinde.farkında olmadan tuvalete gittim.ne yaptığımı bilemedim.öyle bir kitap işte tutunamayanlar.hoşuma giden yerleri yazayım bi kağıda falan diyenlerdensiniz hemen söyleyeyim.öyle kağıt falan yetmez.defter şart.o kadar şahane cümleler, sözler vs. var ki bi defter dolar onlarla.az çok kitap okurum diyenlerdenseniz ki çok okuyanlar büyük olasılıkla okumuştur diye öyle söyledim.(ben az çok sınıfına dahilim.onu söyleyeyim.) mutlaka okuyun bu kitabı derim.oğuz atay'a allahtan rahmet diliyorum.ve cem yılmaz'ın katıldığı bir tv programında oğuz atay ile ilgili söylediği cümleyi hatırladığım kadarıyla aktarıyorum:oğuz atay okuduğum zaman dünya'nın o kadar da kötü bir yer olmadığını düşünüyorum.
zor kitaptır, ayakta durmaya çalışırken daha da zor gelir insana. bana göre tehlikeli oyunlar'a hazırlık kitabıdır...anlattığı çok şey vardır duymaya dayanabilenlere...diğerleri zaten bir şekilde tutunduklarını düşünmeye devam eder..
ozellikle nurdan gurbilek in uzerine yazdiklarini okuyup, sonra tekrar okunmasi gereken kitaptir.boylelikle oguz atay in ne buyuk bir usta oldugu anlasilabilir.
entel bozuntusu özentilerin dilinde sakız olmuştur ama bu durum değerini düşeremez elbette onun. yok mabedimdir yok tapınıyorum falan, tutunamayanlar bu ciklet tiplere karşı bir duruş değil miydi?
zor bir kitap. kafa karıştıran cinsten. belki de bana öyle geldi. hiçbir kelimesini kaçırmamak için dikkatle okuyorum ben. bazı bölümlerinde kendini gülerken bulmak ilginç. çok az başına gelenler için söylüyorum bunu. kitap okurken gülmek zordur.
bazende labirentte hissettiriyor insana kendini. turgut' un yerine kendini koymak. şimdi selim için ne yapmalı? diyor insan kendi kendine.
antalyada sahafçıların toplandığı bölgede rasgele bir dükkana girdim ve orta yaşın biraz daha üstünde olan,abi mi desem amcamı desem diye beni tereddüte düşüren güzel insanla aramda geçen konuşmalar:
ben:bana büyük duygular yükleyecek bir kitap verirmisin usta
sahafcı:ağlamak mı istiyorsun ?
ben: öyle birşey mümkünse neden olamasın
içeri gider ve elinde kalınca bir kitapla gelir.
sahafcı:bu yazarı geçtim bu kitaptan hiç bir edebiyat hocanız bahsetmedi mi önermedi mi?
ben:hayır ustam
yüz hatları keskinleşti abimin belli ki yazıklar olsun diyecekti.
sahafcı:yazıklar olsun onları edebiyatçı yapan okula !!
son sözü buydu ustamın,bunun üstüne kitaba adeta bir ruh yükledim ve okumaya başladım.
olağanüstü bir mizahi tadı da ayrıca içinde barındıran kitap. turgut'un kerhaneye gittiği kısım vardı, birkaç sayfa boyunca satırların altını çizdim. içeri ilk girdiğinde bağırdığı sahne kopartır adamı: ''sizi teknik bir organ şereflendirecek''
birçoğuna göre oldukça sıkıcı, 100 sayfasını okumanın bile zor olduğu düşünülür. fakat eğer ki sizde selim ışık, turgut özben, sülayman kargı ve ismi geçen tüm tutunamayanlar gibiyseniz oldukça sürükleyici gelir ve yaklaşık bir haftada bitirirsiniz. içinde o kadar güzel düşünceler barındırır kelimeler o kadar delicidir ki yatağınızın baş ucundan ayırmazsınız. ayrıca bu kitabı anlamak için birazda entelektüel birikimizin olması gerekir. öyle değil mi olric?
bitirildiği halde anlaşılmayan,kitabın konusunu soranlara anlatacak bir şey bulamaman kitaplıkta her gözüne çarptığında okumamak için kendini zor tuttuğun bir OĞUZ kitabıdır.
