ilk basta inanmak istemezsin her zamanki kavgalarınızda olduğu gibi blöf yapıyo zannedersin ama iş işten çoktan geçmiştir; terkedilmişsindir. ilk umursamamaya çalışır ama günler geçtikte, onun yokluğu artıkça işin bokluğunu anlarsın. ondan sonra başlar arabesk müzik ve sabahlara kadar uyuyamamak. sonra ondan daha güzel kızlar görürsün ve dersinki; aman boşver sana kızmı yok.
ilişkiler başlar, devam eder, bazen de biter. bu dünyada sizi mutlu edecek tek kişi o değil. terk edip gitmesi sizin ve dünyanızın sonu da değil. aksine; düşünürseniz avantajları bile var.
bir kere tecrübe yaşamış oldunuz. bundan sonra daha dikkatli ve daha ayağı yere basan ilişkiler kuracaksınız demektir. yaşamış olduğunuz şeyler sizi bir sonraki ilişkinizde daha güvenli ve mutlu edecektir. ama bunun için önce durumunuzu kabullenmeniz gerekmektedir. şu cümleyi kafanızdan çıkarmayın. artık özgürüm. artık istediğiniz şeyi yapabilecek, istediğiniz yere gidebilecek ve birisine hesap vermek zorunda kalmayacaksınız. yeni arkadaşlar edinebilir, bir zamanlar gözünüz görmediği için ihmal ettiğiniz akraba ve arkadaşlarınızı görebilirsiniz. ama ilk şart kabullenmek, aklınızdan çıkarmak ve intikam almaya kalkmamaktır. gittiyse gitti. kendisi kaybetmiştir. sizin üzülmeniz, ağlamanız, bunalıma girmeniz, ne intikamınızı aldırır ne de size bir fayda sağlar;
çok da lülü deyip, kendi hayatınıza bakmanızdır.
boğazın düğüm düğüm yutkunmak imkansız. gitme! dersin sesin çıkmaz, çıksa da artık ne fark eder? parmağını gösterip bebeği azarlayan bakışlarla tamamlar cümlelerini. ben yapamadım, sen daha iyilerine laiksin, ben sana yetişemedim... ne demekse bunlar? artık zaman dolmuş, kafaya koymuş en kolay kaçışla en ürkek bahane ile gitmiş giden. bebeğin anlamsız bakışlar içinde kalırsın oracıkta. bir sürü soru bohçaları mıhlanır yüreğine, beynini kemirir nedenler, niçinler, uçsuz bucaksız yamalı sorular da kaybolursun... seven gönül durur mu sıkışır acılar içinde. ılık ılık yaşlar gözlerde. anıları, hayalleri bırakır kanayan avuçlarının içine ve çekip gider... kalan artık yarım yamalak nasıl tamamlasın kendini? nasıl unutsun seni? bu acı geçmez ki! çok sevmiş ise terk edilen! o artık umutsuz vakadır...
terk edilmek çok kötü bir duygudur karşınızdakini pek sevmiyo olsanız bile terk edildikten sonra aptallık psikolojisi denen psikolojisi ile ona aşık olduğunuzu sanıp pişman olacağınız şeyler yapabiliyorsunuz.
Anlatıyorum şimdi size canlı yayın misali. bizden geriye ne kaldı ki der demez sevgi dersin. Hani sarılmıştık ya hani dokunmuştu ya alev dudakların şu yorgun tenime hatırlamadın mı o sevgi değil aşk aslında. artık kimseyi görmek istemediğini söyler umutsuzca çırpınırsın sen ne olur terk etme dersin ama kararını vermişdir. biliyor musunuz verilen en keskin karardır sanırım bu terk etme kararı. özlüyorum dersin özleme der. özlememek mi sen özlemedin mi dersin özlemedim der. herşey bitmiş olsa bile farkedemezsin belki seviyosun beni diyerek kendini avutursaun belki. oysa o çoktan gitmiştir. evet gitti. son mesajlarını alıyorum sanırım. hepsini tek tek el yazımla yazıyorum deftere. neden mi? belki okuyup okuyup acı çekmek için. verilen sözler edilen yeminler hiçbiri bişey ifade etmez onun için artık. Sen ise çaresizliğin karanlık odalarında hatıralarını lego zannedip yeniden birleştirmenin yolunu ararsın. Birleştirip bak ne yaptım diyecek küçük bir çocuğun heyecanı ile " bak " dersin. ama bakmaz. sessizce gidedurur. hele bir de uzaksanız birbirinize karanlıklar bile aydınlık kalır bu karanlıkda. katran karası bir gece de yanlızlığı almak düşer artık koynuna bilirsin, ama bilemezsin. şimdilede pek bir farklı bu oda bu halı bu duvar bu desenler. çayın bile tadı yok artık. Hani o şekerimi attığın ama sana dalmaktan faketmediğim çayın. hani o ellerin yorulmasın diye ellerimle karıştırdığım çayın. hani çağıl kafe de bir kasım ayında... buz gibi olmuştu çaylarımız. gözlerimizi ayıramamaktan içemez olmuştuk. anlatmaya kifayetsiz kelimeler benim ki sadece bir uğraş. sensizlikten geriye kalan 24 saatimi doldurmaya çalışıyorum. alışıyorum... desem de inanma sakın. sen hiç karaya alışan hamsi gördün mü sevgili? kale yolundan geçerken el ele, o hamsi kokan sokakları hatırlarsan birden söyleyeyim onlar ölmüştü sevgili o yüzden kokusu karaya meyletmiş özünden kopmuştu. özüm... kopma benden. terk edilmek ki sevenler için anlamsızdır. Ben hala anlamadım mesela. beni sevdiğini biliyorum ve gelecek bir gün biliyorum. bir kasım sabahında...
terk etme anları genelde kendini belli eder. ben geliyorum kendini hazırla der. umursamazsanız, dikkate almazsanız bir anda başınıza geliverir.
iyi gitmeyen bir ilişki süreci başlamışsa, zaten birinin gitmesi gerekir ve terk edilmenin yaşanılması kaçınılmaz olur. bu kaçınılmaz sondan sonra bir giden bir kalan taraf olur tabi. nedenler, nasıllar kafada sürekli dolaşmaya başlar. hafızanı sildiremeyeceğine göre alışmaya çalışmaktır, terk edilmek.
mutlaka azalır gün geçtikçe onun senin üzerindeki etkisi. ama sıfır olmaz hiç bir zaman.
terk etmek,
bütün yaşananların yükünü terk edilenin omzuna yüklemektir. "yalnız kalmak istediğim bir dönemdeyim, seni üzmek istemiyorum; ama kimseyi istemiyorum şu aralar yanımda. tek derdim okulu bitirmek. " demek ve ardından başkasına gitmektir bazen. yani en adi yalanları sıralamaktır ard arda. "baştan beri yalanmış demek ki" diye düşündürtmektir. terk ettiğinin kalbini kırıp dökmek, tüm iyi niyetini yağmalamak ve bir an olsun umursamadan hayata devam etmektir bazıları için.
terk edilmekse,
insan gibi konuşup bitirmek varken böyle bir yolu seçerek aldığı ahlarla mutluluklar dilemektir gidene ve bir daha kimseye güvenmemektir.
