Üç sene yaşadığım, marillion dinledikçe aklımda canlanan, oldukça kasvetli ve yalnız hissettiren ama huzurlu bir melankolisi de olan ve bu tadı alınca sevilen şehir. küçük, köhne, imkanlar yönünden fakir, insanları umursamaz ve mesafeli, geçim yönünden pahalı ama doğası güzel şehir.
ulaşımı zor, büyük şehirlere uzak, yarımada şeklinde olduğu için hiçbir şekilde yol üzeri olmayan ve kendisine ulaşmak için git git bitmeyen bir yolculuk yapmak ya da samsun'dan aktarma yapmak gereken şehir. ancak bu da sakin ve bozulmamış olmasının sebebi olduğu için böyle olması daha iyi.
Trafik ışıkları olmamasına rağmen Türkiye 'de en az trafik kazası olan, Diyojen' in Heykelinin bulunduğu, Sebahattin Ali'nin dışarıda deli dalgalar gelir duvarları yalar sözlerini yazdığı Karadeniz şehri...
Havası ile sizleri mest eden bu şehrin bir diğer yönü tarih boyu büyük imparatorluklara başkentlik yapmış olmasıdır. Bu nedenle şehre tarihi bir doku hakimdir. Tam anlamıyla görsel şölenden ibaret bu ilimiz, insanda bir ütopya hissiyatı oluşturmaktadır. Kente hakim yeşil rengi, kalesi, denizi, denizin oluşturduğu o köpükler...
Şaka şaka, yolları o kadar virajlıdır ki isteseniz de gidemezsiniz. Zaten tek olayı da Ruslar tarafından Kırım Savaşı esnasında baskına uğramış olmasıdır. Yolunuz düşmezse gitmeyin sevgili kardeşim. Hiç, bir siyasetçinin Sinop mitingi gördünüz mü? Göremezsiniz.
Türkiye'nin en kuzeyindeki il. Tatilciler ve sinopluların çoğunlukta olduğu liman kenti. Turistik değil ama tatil için gelinebilecek bir yer.
(bkz: tatil)
yeterli para elde ettikten sonra bünyesinden ev almayı düşündüğüm, muazzam bir liman kenti.
karadeniz dalgaları tarafından en sert dövülen kıyılar bu ildedir. sahil şeritleri balık ekmekçilerle kaynamaktadır. özellikle (bkz: tarihi sinop cezaevi)'nin hastasıyım. umarım bir gün nasip olur.
