varlığının gereksizliğine inanmaya başladığım ömür törpüsü.
bu yaşıma kadar beş - on tane sevgilim oldu. Hepsini sevdim, birine aşık oldum. Bakıyorum da her şey boş, her şey anlık heveslermiş. Giden hep ben gitmiş; maddi/manevi. Hadi yüreğim ha gayret, bu kez doğru insan demekten yaşım 25 oldu. Bekar arkadaşım yok denecek kadar azaldı. insanlara, özellikle karşı cinslerime olan güvenim öyle sarsıldı ki bir daha birini sever miyim, bilmiyorum. E sevmediğim, aşık olmadığım biriyle de evlenmem mümkün değil. Görünüşe bakılırsa ben bu gidişle evlenemeyeceğim. Mutlu bir yuvamın olması hep hayal olarak kalacakmış gibi hissetmeye başladım. Neyse, işin özü lafın kısası; sevgili pişmanlıktır.
Hormonal dengesizlik sonucunda kimyasal bağımlılık yapan, fiziksel ihtiyaclari gideren ve hayal ürünü olan gerçek canlı. kafami sikiyim ama kalbime sağlık durumu. kendinden kaçmak için siginilacak bir liman. bütün insanlar yalnız, bence kendimizi kandırmak yerine karbonfibere aşık olalım. kalıcı olduğunu duydum.
aklınız hevesinizi alt etsin Ayık olun. en iyi ihtimalle ölünce ayrilacaksiniz. Sonuçta yalnızız amk. yalnizligi sevgilinizle yenmeye çalışmayin. Hayat bir gün sona erdiğinde bi anlami kalmayacak. Ama kafa dengi bir eş hayat kurtarir. Anlasabileceginiz bir insan muhakkak vardir. Hadi bakem rast gelsin.
gereksiz yere övülen, hakkında güzellemeler yapılan, baş tacı edilen canlı. modern dünya romantiklerinden iğreniyorum. takdir de ediyorum bir yandan. her şey bu kadar yalan ve samimiyetsizlik üzerine kuruluyken tüm bunları mutluluk potasında eritmeyi başarabildikleri için. kim olduğu hakkında zerre fikir sahibi olunmayan, sadece kurgudan ibaret olan birine sevgili deyip onu hayatın merkezi yapabildikleri için özeniyorum ben bu romantiklere. sevgili hemcinslerim, o kızlar sizi siz olduğunuz için sevmiyor. onlar o kadar aşağılıklar ki, yalnız kalmayı hayatın korkunç senaryosu olarak görüyorlar ve sizi de bir güzel sömürüyorlar. sevgili kızlar, o erkekler sizi siz olduğunuz için sevmiyor ve evlenene kadar da kimseyi sevmeyecekler. her fırsatta konuyu cinselliğe çekmelerinin sebebi ne? sizin gibi vasıfsızları seks objesi olarak görmeleri. ben çok merak ediyorum. acaba şu anki sevgilisine ''ya biz tanıştığımız zaman benden daha iyisini de bulmuş olsa beni seçerdi'' diyecek kadar kafayı sıyırmış olanlar var mı? var tabii. çoklar hatta. 4 senede 4 ayrı kişiyle sevgililer günü kutlayan ve hepsiyle de yurtdışına gidip facebook'ta ''çok aşığım'' albümleri paylaşan insanlar tanıdım ben. gerçekten sizin kalbiniz bu kadar geniş mi? sevgiliymiş.. arkadaş ortamından ya da aynı ortamdan tanış, hiç olmadığın biri gibi göster kendini, çok kasıntılı ve tamamen şov amaçlı geçen ilk buluşmalar gerçekleştir, yalanlar söyle, samimiyet duvarını yıktığını düşün ve ''artık sevgiliyiz demek ki görevlerim var'' diyerek onun ruhunu sömür, yalandan kıskançlık krizlerine gir ama tek derdin beklediğin ilgi olsun, bir süre sonra sıkıl ve aynı döngüyü başkasıyla yaşa. ne güzel dünya lan. neyse, aşk yok sadakat yalan.
gereksiz bir şeydir. insan yalnızken kendini bulur düşünceler ile boğuşur ve bir anlamda hayatı anlar ancak bu lanet şey düşünmenizi engeller günde saatler boyu tripler atabilir.
he illa beleşe seks diyorsanız buyrun.
Ellerini tutmaya doyulmayan eşsiz varlık.. gözlerine bakmaya, sesini dinlemeye, sarılmaya, öpülmeye doyulmayan kıymetlim varlıktır o.. gece sokakta üşüyen elimi montunun cebine sokup, sıkı sıkı tutup ısıtan yüreği aşk dolu insandır o, benimdir, sevdiceğimdir o..
Gecenin bir yarisi arar ve karsilikli sessizligi dinlersiniz, oyle huzur verir ki orada oylece nefes aliyor olmasi. Sadece sususunu duyabilmek bile yeter o an size. Ismini soylemek bile guzeldir durmadan. Onu sinir etmek, boylece onun da durmadan sizin isminizi soylemesi. Cunku baskasindan duymak istemezsiniz. Sevgili, isminizi duymak istediginiz tek Ses, baskalarini umursamayacaginiz kadar baskin bir goruntu, mukemmel bir ruh ve de caninizdan bir parcadir.
