''sevgiyle arzu arasında bir ayrım gözetmek için daha sağlam ve daha ince bir neden vardır. bir şeyi arzu etmek, kuşkusuz o şeye sahip olmaya doğru ilerlemektir ("sahip olmak" burada bizim bir parçamız olmasını istemek anlamındadır). bu nedenle arzu, doyurulur doyurulmaz söner, doyumla birlikte sona erer. oysa sevgi sonsuza dek doyumsuz kalır. arzunun edilgen bir özelliği vardır; bir şeyi arzu ettiğimde, aslında arzu ettiğim şey o nesnenin bana gelmesidir. yerçekiminin merkezi olarak ben, her şeyin benim önüme düşmesini beklerim. sevgi arzunun tam tersidir, çünkü baştan sona etkinliktir. sevgide nesnenin bana gelmesi yerine ben nesneye giderim ve onun bir parçası olurum. sevgi eyleminde iki kişi kendilerinin dışına çıkarlar. belki de doğanın insana, kendisinin dışına çıkıp başka bir nesneye yönelme olanağını tanıdığı en yüce etkinliktir sevgi. o bana doğru gelmez, ben ona doğru çekilirim."
bir canlının hayatında ki en önemli duygu. hayatta ne yaşarsanız yaşayın, acıyı da kederi de, depresyonu da mutsuzluğu da. hep olumsuzlukların ardından, size sevgi ile gelen şeyleri hep yanınızda tutun.
insan celladına aşık olurken, o his zamanla sevgiye dönüşür ve vazgeçmek artık zor bir seçimdir, histir. Emek verilirken aynı zamanda zaman kaybı bile olsa, mutluluk yüreğe yerleşince gitmeyi değil, ev sahibi olmayı seçer. Basit değildir ya da hevesle geçecek bir durum silsilesi.
sevgi kavramının tahlilini en iyi yapanlardan birisi olan erich fromm:
''Bir insan başka birine ne verir? Kendisinden verir; sahip olduğu en değerli şeyden, “yaşamından” verir. Bu, o kişinin yaşamını diğer insan için feda ettiği anlamına gelmez aksine kendi içinde yaşattıklarından veriyordur. Sevinçlerinden, ilgi duyduğu şeylerden, anlayışından, bilgisinden, mizahından, üzüntüsünden, içinde canlı olan her şeyden.'' demiş.
sevgi tükenmektir özünde.
Önemli olan kendini tüketmen karşındaki insan için değecek midir? Belki de en önemli soru budur.
Bu sorunun cevabı benim nezdimde kimse için değmezdir. Riyakarlık fıtratında olan insanoğluna hiç değmez hemde. Bundandır kendime sarılmam, kendimi herkesten çok sevmem.
Tanrının gözünden düşen adem ve havva gibi düştü benimde gözümden insanoğlu. Sevgim şeytanım, mutluluklarım melek oldu. Çok fazla umudum yok ama insanoğlu nasıl tanrıya umut besliyor belki değecek insanların umudu olmam mutlu eder beni.
en iyisi tükenmemek, tüketmek sanırım. Geç oldu ama tam oldu mutluluğun özü sanırım burada.
Tecrübe edilmesi zor ve hakiki olanının bulunması neredeyse imkansız olan. ilişki bazında bakmıyorum; bir annenin-babanın çocuğunu ciddi manada seviyor olması mümkün müdür? Herbirimiz ailemizin bizi gerçekten sevdiğini varsayarız, bu doğuştan gelen bir şeydir. Ancak gerçekten de sevilir miyiz? birazcık düşündüğümüzde şunu bulgularız; doğduğu andan itibaren 'gerçek' manadaki sevgiyi tecrübe edenimiz çok az.
Peki dostlukta? insan dostları tarafından sevildiğini düşünür, zira onlarla çok şey paylaşır. Yeri geldiğinde birlikte ağlarlar, çoğu zaman birlikte gülerler.. Ama sevgi bundan daha farklıdır, biz insanlar çoğu vakit, 'sadece 1 dostum var ama tam dostum var', 'gerçekten beni seven ve benim de sevdiğim tek bir kişi var' deriz. Ancak gerçekten de seviliyor muyuz acaba?
Davranışlarınız ufacık bir değişime uğradığında, insanlar giderler. Düşünceleriniz ufacık bir değişime uğradığında, insanlar sizi kıracaklardır. Bu aile ve dost kavramı için de geçerlidir. Zira aile ne sizi gerçekten seven bireylerin oluşturduğu bir gruptur, ne dostlar sizi siz olarak seven insanlardır.
Ne olursa olsun yalnızca birinin varlığını sevmek zordur. Birini varlığından ötürü sevmek zordur. Bu yüzden sevgiyi deneyimlemek de zordur. Zira birini varlığından ötürü sevmek, bizler için alışılagelmiş bir şey değil, bizim alıştığımız şey yanımıza yakışacak insanların varlığı. Biz değiştiğimizde ve o insanlar değiştiğinde, dostluk biter. Aile biter. Geriye ne sevgi kalır ne de iyi hissettiren anılar: yalnızca acı veren bir soru, sevgi nedir?
Sevgiyi gerçek anlamda -yaşamı boyunca- deneyimlemediğini farkeden bir insanın o an yüzleştiği duygu acı vericidir. Sevginin olmadığı yerde acı vardır ve yaşamını idame ettirme bakımından kişiyi zorlar: güzel şeylerin olma olasılığını sekteye uğratır.
kişi tüm bunların eşliğinde kendisini yalnız başına yakaladığında şu soruyu sorar: peki ben kendimi seviyor muyum? işte bundan sonrası rüyalar, garip kabuslar ve katlanılması zor olan bir yaşam.
Yaşamak, anormal derecede bir güç ve kendini kandırış içerir. Çünkü yaşamı sürdürmenin kendisi anormal zorluktadır. Ölmek için çok fazla sebep bulan bir kişi, yaşamında sevginin kimse tarafından deneyimletilmediği bir yazık kişisidir. Zavallı ve acınasıdır. Aynı sürdürdüğü yaşamı gibi.
Hepimize yazık. Ve bazılarımıza da tebrikler.
kimse kimseyi asgari ölçüde dahi sevmediği, buna gayret etmediği, anlamaya çalışmadığı, kendinden ötesini görmediği, diğerlerinin hassasiyetlerini bir zahmet kendininkilerden ayırt edemediği için bu bölük pörçük hâldeyiz.
sevgiyi; "karşıdaki istediğimiz gibi olsun, istediğimiz an istediğimiz şeyi versin, bizim gibi düşünsün, salla başını al maaşını tavrını benimsesin, kusurlarımızı söylemesin, haddimizi bilmediğimizde bildirmesin; her söylediğimizi doğru anlasın, her söylediğini yanlış anladığımızı çaktırmasın, bir tartışma olduğunda alttan alan, arayan, soran hep o olsun" durumlarında hissediyorsak, o hissettiğimiz şey sevgi değildir hanımlar beyler.
bu tür ilişkiler sevgiyle değil, pamuk ipliğiyle bağlıdır. çabuk kopmasının sebebi budur.
sevip sevmediğimizi şuradan anlayabiliriz: birinden ne sadır olursa olsun, yani onda hangi davranışı görürsek görelim, hakkında hüsnüzandan ayrılmıyorsak, hakkında iyi düşünmeye devam ediyorsak, müjde, o sevgidir! ve her sevgi ilişkisi bu imtihandan binlerce kez geçer.
güzel bir duygudur. benim için hiçbir zaman öyle çok kuvvetli bir bağ olamadı ama yine de birilerini, bir şeyleri geçici bir süre de olsa sevmek güzel. en azından nefret gibi yorucu ve yıpratıcı değil.
sizi sevip sevmemelerinden öte size saygı duyan insanları sevin.
hani bir başlık vardı, yazarların hayatlarını devam ettirme motivasyonu diye. işte bence bu sevgi duygusunu gerçekten size besleyen hayatta tek bir kişiniz bile olsa, ya da sizin beslediğiniz tek bir kişi bile kalsa, manevi açıdan güçlü hissetmenizi sağlayan durum. şöyle bakıldığı zaman asla klişe bir duygu durumu değil. önemli yani. sevgiyle kalın.
Sevgi neydi? Sevgi iyilikti, dostluktu, sevgi emekti.
Durursam bir daha kurtulamam
Ziyanı yok, gülüşü yeter bize
Yüreğim kaydıysa günah mı?
Çamura saplansam yardıma gelir misin?
Elini tuttum sıcacıktı yüreği elindeymiş gibi.
Elinden tutuversem benimle gelir mi?
Seninim işte, alıp götürsene beni.
Elveda asya, elveda selvi boylum al yazmalım, elveda.
Bitmemiş türküm benim.
Tabii bu filme göre. Benim için sevgi = sadakat. ister annene duy bu sevgiyi, ister dostuna, ister Maşuk'a... Sadık ol evvela.
