Sevgi: ifadesi zor, mutluluğu fısıldayan, üzüntüyü uzaklaştıran, bazen de tam tersi olan, herkesin arzuladığı narin ve kırılgan bir duygudur. Sevgi gerektiğinde kendini feda etmek, hasreti tadıp kavuşmaya dayanmak sabrıdır. Sevgi, onsuzken bile onunla olmak, yüreğinin bir köşesinde ikinize ait bir dünya kurup onunla yaşayabilmek hissidir. Sevgi kördür. Görmez, hisseder, hem de dilsizdir, duygular konuşur. Bazen de seni herkesten küstürür, yabancılaşıp bu dünyada yalnız kalırsın.
dünyada sevgiyi bilen tek varlıklar kimlerdir bilir misiniz? bebekler. bebekler annelerini babalarını severler. çok severler. sevgi denilen kavram işte onların anne ve babalarına duyduğu sevgidir. daha önce hayatında hiç sevilmemiş birileri olarak, bebeğin annesi ve babası, bebekten gördükleri sevgiye çok şaşırırlar. ve sevginin ne demek olduğunu öğrenirler ilk olarak. ve onlar da bebeklerini çok severler. bir bebeğin annesine ve babasına sevgisidir dünyadaki saf sevgi. bizlerin sevgi olarak uydurduğumuz şeyler, işte o sevgiden yayıla yayıla bizlere düşen ufak paylardan ibarettir.
başkasını sevdiğini sananlar vardır, onlar ki, kendi nefslerini severler ve sevdiğini söylediği kişilere derler ki, sen beni sev gel beraber beni sevelim...
ne acıdır ki, sadece kendisini seven insanlar ağır bir buhranın içindedir ve bunun farkında bile değillerdir çoğu zaman.
Kelimelere dökülmesi çok zor olan, kıymetini yeni yeni anlamaya başladığım bir his. Açıklamayı nasıl yapsam eksik kalacak gibi hissediyorum. Böyle nasıl biliyor musun tam şurda bir şeyler uçuyor falan *
hani bir başlık vardı, yazarların hayatlarını devam ettirme motivasyonu diye. işte bence bu sevgi duygusunu gerçekten size besleyen hayatta tek bir kişiniz bile olsa, ya da sizin beslediğiniz tek bir kişi bile kalsa, manevi açıdan güçlü hissetmenizi sağlayan durum. şöyle bakıldığı zaman asla klişe bir duygu durumu değil. önemli yani. sevgiyle kalın.
