Hâlâ çok güzelsin biliyorum
Seni unutamıyorum, hep özlüyorum
Seni kalbimin en derinliklerinde hissediyorum
Seni umutlarımda mutluluğuma bekliyorum
Seni seviyorum
Hâlâ çok güzelsin biliyorum
Sende beni seviyorsun anlıyorum
Gel, hayallerimdeki güzelliğinle
Seni çok seviyorum
Gel, düşlerimdeki o göğün mavisi rengi güzel gözlerinle sevgime
Seni unutamıyorum.
her söyleyişte insana ilk kez söylüyormuş hissini veren şizofrenik bir cümledir.
Ben daha önce hiç kimseyi böyle sevmedim.. diyordum kendi kendime..
sevemem de.
filan zaman sonra bir başkasını sevdim, ona da ben daha önce kimseyi böyle sevmedimdedim..
bir süre sonra başka birine aşık oldum, ona da ben daha önce hiç kimseyi böyle sevmedimdiyecektim ki..
dur dedim kendime, ne bok yediğin belli değil..
vallahi dedim ben daha önce aşktan daha boktan bir şey görmedim..
sonra bir kişi daha oldu, ona dürüst davrandım..
kusura bakma henüz ne bok yediğimi bilmiyorum, zamanla netleşiriz dedim..
bana baktı (sanırım kusura baktı)
bunun için çok geç, ben daha önce kimseyi böyle sevmedim dedi..
anladım ki, kimse ne bok yediğini bilmiyordu..
bir sigara yaktım, karnım açtı.
gidip iki yumurta kırdım..''.
tek başına söylendiğinde çok uzun cümleleri alt edebilen fakat kendisinden hemen sonra gelen bir "ama" ile anlamsızlaşan cümle. tek başına söyleyip, sonuna nokta koyarak bitirebilecek sorumluluğa sahipseniz söyleyin ama değilseniz kimseyi üzmeyin.
bir zamanlar güzel bir anlama sahipti bu söz öbeği. artık değeri kalmadı. kendini bilmez insanlar yüzünden ruhunu yitirdi. ''geldin mi?'' sorusu kadar boş ve anlamsız oldu. tabi benim gözümde böyle. çünkü bir yerlerde aşkın en saf halini yaşayan insanların olduğuna eminim. onların birbirine duyduğu aşkı anlatmaya yetmese de gözlerindeki ışığın kaynağıdır ''seni seviyorum''.
samimi olanını bulmak zor olan basit bir kelime.. aslında içten var bir tane, ama onla birlikte olamazsınız, çünkü arada nedenler vardır. işte ben o nedenleri sikiyim.
