doğu ezgilerinin çoğunda olduğu gibi hüzünlü bir şekilde başlayan ama sonradan az da olsa şenlenen ve bittiğinde ise yüzde mutlaka bir tebessüm bırakan farid farjad eseri.
şarkıyı ilk duydugum andan itibaren beni içine hapseden , sonradan biraz neşelense de içinde büyük hüznü barındıran , keman çalma isteğimi daha artıran mükemmel ötesi bir eser...
Şarkının orjinalini ne kadar sevdiysem ebi ibrahimi’nin coverını da o derece sevdim. Bir yandan aşka dair duyguları depreştirip bir yandan halay çekme isteği uyandıran kaç şarkı var ki .
