Yeter ki pozitif ol ve olumlu bakmayı öğren. o vakit insanların, hayvanların ve hatta kartonların bile sana tebessüm ettiğini, bütün dünyanın mutluluk ve sevgi için varolduğunu göreceksin. sevgi ve mutluluk için haydi sende gülümse.
Hayatımız boyunca yaptığımız tüm işlerin nedenlerinin açıldığı son kapı..
yaptığımız en aptalca işin altında bile mutlu olma gayesi yatar. farkında olmadan hep onu ararız. kimi zaman hiç olmayacak şeylerde buluruz mutluluğu, zorlarız elde etmek için.
belki de bu yüzden yasak olan mutluluk daha tatlıdır.
huzura nazaran anlık var olabilendir.
dolayısıyla peşinde olunması gereken şey mutluluktan ziyade huzurdur.
mutluluk zaten her daim köşe başı seni yakalar, sonra kaçar.
elinde durmasının mümkünatı olmayandır mutluluk.
Bugün yaşadığıma inandığım duygu. Normalde sahile oturmuş ölüm, hayat çok anlamsız yeğen vs. muhabbeti dönüyodu sonra bianda bi çiş geldi ama öyle böyle değil. En yakın tuvalet de 10 dklik mesafe, yolumuz da yokuş yukarı. Aha kesin patlıyıcaz diyoruz sağa sola da çömemiyoz çünkü önde pek samimi olmadığımız bi arkadaş var. Sonra otostopa durdu bi araba orda biraz mutlu olduk ondan sonra gittik hunharca işedik. Bu da böyle bi anımdı ama size mutluluğun formülünü verdim, bişey değil.
Aristo'ya göre “Mutluluk, insan yaşamının biricik amacıdır. Hayatımız boyunca harcadığımız tüm çabalar mutlu olmak içindir ve mutluluk, ancak erdeme ve kusursuz bir karaktere ulaşarak yakalanabilir. Kişi ancak hayatının bütününü soylu bir biçimde yaşarsa mutlu olabilir.”
paraya doymayan ve makineleşen insan için çok yüksek maliyetli hatta imkansız olmasına rağmen çok ucuzdur aslında. günümüzde savaşlarla kirlettiğimiz ve vicdanen reddettiğimiz mutluluk 1 tl.'ye sağlanabilir, hem mutlu olan hem de mutlu eden açısından.
sabah işe giderken, bol sıfırlı kağıt parçasına mal olan lüks arabanın camına tıklayan çocuğa küfretmek yerine, bir lira yada bir şeker vermekle başlarsan güne, o çocuğun minik parmaklarının arasında kocaman duran bir liranın yaşattığı sahici mutluluğun seni ısıttığını hissedersin gün bitene dek. gün bitip işten eve döndükten sonra çocuğunun ipek saçlarını okşarken, belki de bir daha asla başı senin çocuğun gibi okşanmayacak olan o yalın ayaklı çocuğu hatırlar ve çocuğuna sarılırken manen o kimsesiz çocuğu kucaklarsın. o ve onun gibi milyonlarca çocuğun hayatı için kaygılanırken sızlayan yüreğin, insan olmanın ve insan gibi hissetmenin verdiği huzurla ferahlar bir nebze..
